İnsanoğlu oldukça garip bir varlık. Kimse nedensiz eylemlerini açıklayamamıştır tarih boyunca.

MED VE CEZİR

kopuk kertenkele kuyruğu

gibi dilim

gibi dilim

gibi dilim dilim kıyılırdı etim

okşarken kendimi

elem içinde elim

gözlerimde kaybolan baykuş

düşünürken

kederli gecenin manasını

ilahiler eşliğinde

med ve cezir

sevişirken ay ve deniz

kabarıp gelen dalga

fışkıran zehir

kimi gebe bırakır

içimi bölen nehir

birden bire

bir orman karanlığı mıdır

kızının saçlarını taraması

pazar artığı kadın

acı tarak

neyin iç çekmesidir

paslı makas

çürük iplik

kırık iğne

birden bire midir

bükülmesi suyun

nedir

Karanlıktan korkuyorsun ama ışığı da istemiyorsun. Karmaşık bir şey. İçinde bir darbeyle kuma dönüşecek taşlar var. Başkaları gibi olmak istemiyorsun ama kıskanıyorsun onları. Hem farklı hem aynısın. Koşuyorsun, durmadan, soluk almadan, düşmekten korkuyorsun ama uçurumun kenarı da heyecan veriyor. Yazıyorsun, gizlice, başkaları da okusun diye ortalığa bırakıyorsun. Kızıyorsun sonra, sır olmak aynı zamanda da ortalığa çıkmak istiyorsun. Ağlayınca senin güçsüz olduğunu düşüneceklerini sanıyorsun, yastığındaki göz yaşı lekelerini saklamayı unutuyorsun. Şarkı söylüyor, yeterince bağırmıyorsun. Kahkaha atmadan gülmenin tadına varmak istiyorsun. Yalnız ama kalabalıkta, kalabalıkta ama yalnızsın. Uzaktasın, saklanıyorsun ama görünmek için elinden geleni yapıyorsun. Görünürken de gözlerini kapatıyorsun, saklanmak için. Ben kendimi görmezsem, kimse görmez diyorsun. Ölmeyi düşünüyor, gün ışığına, yollara, patlamış mısıra, kavgaya, göz yaşına, hayatla ilgisi olan her şeye, her ana, her renge, her dokunuşa bayılıyorsun. Dinlemeden konuşmak, konuşmadan dinlemek istiyorsun. Sessizken konuşuyorsun, konuşurken susuyorsun. Anlamsızlığın içinde anlam arayıp kendini yoruyorsun. Başkaları mutlu olsun diye, yalanlar söylüyor ve kendin de ona inanıyorsun. Dokunuyor hissetmiyorsun, hissedeceğin şeylere dokunmuyorsun. Sevmekten korkuyor, kaçıyorsun ama arkanda iz bırakıyorsun, seni bulmaları için. Eline içindeki taşları kıracak çekici almayı bekliyorsun. Korkuyorsun, sarsılacaksın, sarsacaksın seninle ilgili olan her şeyi, herkesi. Yine de rahatlayacaksın. Yapamıyorsun, elin uzanıyor o çekice ama yapamıyorsun. Bekliyorsun hala bekliyorsun. Alacaya dönüyor hayatın. Her anın alaca. Belki böyle yaşar gidersin. Belki de… Üç noktaları biriktiriyorsun hayatında

Yavaşça kemirilen bir beyin ve buna engel olamadan çarpan ama anlaşılamayacağından atmayan bir bedenin sahibinin öfkesinden daha tehlikeli bir şey varsa ki olduğunu sanmıyorum hala.