Alkolün mabedinden sesleniyorum sana.
İri göğüsleriyle bir bahar tüm çocukları doyurmaya gelecek
gibisinden bir haber henüz geçmediyse ajanslardan
suyumu ısıt.
hâlâ tuzumuz kuru
şu çatlamak için küçük bir arçı şok bekleyen testide
içtiğimiz kan hâlâ dupduru

İkimiz de yarımdık aslında
Ve asla birbirimizi tamamlamadık ...

Sokaklarda dolaşan ayak sesleri mi?

Yoksa ayaklara yapışan kum taneleri mi?

Her adımda daha da biriken

Düşüp düşüp yeniden birleşen

Adımlara direnen kum taneleri mi?

Düşmemek için tutunmaktansa bir yerlere

Bütünlemek kendini denize

Daha cezp edici değil mi?

Kaybolacak bir iz bırakmak için

Çabalamaktansa

Sal kendini bütünlüğün içine

Deniz kaybetsin seni!

Ufak bir çalkalanmasıyla onun

Dibini boylayacaksın suyun

Her yer gece

Her yer sende

Gece fenerini bile görmeyeceksin

Söylemedim mi her seferinde

Çıkarttın yine yeleğini

Gözler içinde ki sen’e

Ney’di gece

Bir solukta üflendikçe

Tüyleri ürperten

O ölümcül sesiyle.

Şahit oldun gözlerinle

Bu ses devirdi yelkenlerini denize

Ayakların zaten denizde

Yapışmasın diye hiçbir tane tenine.

Yüzeyde tutacak bir şey kalmadı

Bu ses boğacak seni bu gece

Dememiş miydik birbirimize

Sesler yalnız gözlerde işitilmeli diye

“bir şarkının esirisin” niye!

Niye daldın bulutların çizdikleri resimlere

Neyi gördün o yüzlerde

Biliyorsun bu da ağlatmayacak seni

Dolu gözlerin

Ama düşmeyecek damlalar

Bundan görmüyor gözlerin

Kokularsa hiç bitmeyen sözleri gelenlerin

Kendin bilirsin

Ama unutma ki

Çarpan kalbin senin!

Gökyüzünde ve yeryüzünde ne varsa

Hepsi yalnız bir nefesin!

Aylar geçti! Monaliza gibiydik ikimiz. Tek tablo ama farklı iki yarım yüz. Zaman ikiye böldü resmimizi; ağlayan göz bendeyken gülen yüz sende kaldı.