ruh serçe kuşu

okula yeni başlamış

teneffüste şaşkın

bir o tarafa bir bu tarafa koşuşuyor telaşla

yalnızlığı artıyor sevmiyor teneffüsü

kan ter içinde içi

hiç içine sığmıyor serçe kalbi

nefes alamıyor

korkusuna dar geliyor sırça göğsü

hiç içinden büyük

kafes kuşu değil zira kara kuru serçe kuşu

arpa darı ararken karda kör oluyor gözü

anlıyor ki yaza yetişmeyecek acele ömrü

hiç içine sinmiyor sabah külü

sevmiyor sırat kadar dar servinin gölgesini

bir bir açılıyor içindeki her bir kabir

kapanıyor teni

ot bitmeyen şu nankör toprak

buharlaşıp bulut olunca ürperip dolu dolu diliyor ki

karlar eriyince cesedi kaynayan derelerle

huşu içinde ruhu akacak serçe kuşu

ulaşacak deli nehre

ve oradan kurşuni sisler içre

mor lacivert leylaki

denizlere dehlizlere göllere

bir kaç yüzyıl yaşlarında çocuğun yüzü

ısırıp gövdesinden ayırıyor cam bir bilye gibi

içinde üryan rüyalar saklı serçenin kafasını

ağzında bir türkünün yalan yanlış nakaratı

yüzünde kuru dere yatakları

bakışı kopuk

koltuk altlarında ısıtıyor başsız serçe yavrusunu

yaşarsa şayet belli

iyi şair olacak çocuk !

Tam da bir öyküden sonra Gedikpaşa'ya gitmiştim. İsmail usta tanıdık, bir arkadaşımın atölyesinde kalfa. Biz akşam kafaları çekecektik, o facebook için bir profil fotosu istedi.
Gündüz belediyeciler gelmiş, kağıt imzalatmış tüm esnafa. Ne istediklerini sordum. Çirkin, diyorlarmış. Nereye, dedim. Hiçbir yere, dediler. Sabah fotoğraflar arasında bunu buldum. Arkada İsmail usta, facebook için değil ama Gedikpaşa esnafı için profil olmuş. Onlar yerlerinden çıkarılmaya çalışılıyor, her yer bulanık.

                                           KÜÇÜK  İNSAN

Sızlanan insanları sevmedim ben. Gururlu oluyorlardı. Neydi gurur? Anlaşılmaz bir hırs, karşısındakine inat. Bu insanların işe yaramadıklarını düşündüm hep. Arkalarında ve önünde, kendilerinden habersiz bir pohpohlayıcı güruhla gezerlerdi. Gülüşleri saklı, ağlamaları uzak oldu bana.

Ben bizim apartmanın kapıcısı Hüseyin Usta’yı sevdim. Elli yaşının üstünde olmasına rağmen, asansöre binmez, merdivenleri çıka çıka her istenileni dağıtırdı, tüm dairelere. Bazen lâfa tutardım onu:

‘Bey derdi, anladım, sende benim gibi konuşmayı seviyorsun, söz geleceğim bir gün oturmaya.’

Karısı iki yıl önce ölmüştü. Yalnız yaşıyordu. Baksanız hâlâ tatlı, ince ve nazikti. Birinin ölümü, hele de, bu en yakınınızdaki ise, küstürürdü hayata sizi. İnsan ne yaptığını bilmeden yaşardı. Bilmeden yemek yer, bilmeden dolaşır, bilmeden uyurdu. Zaman yürekte açılan yaraları kapatmakta yüzyıllardır ustaydı ama, o zamanı kim yaratmıştı!

Bir keresinde kaybolmuştu ortadan. Telaşlanmıştık. Yaptığı şey değil ya! Haber de vermemişti. Geri döndüğünde güzel, minicik biz kız çocuğu vardı yanında.

‘Hayırdır demiştim.’

‘Hayır olsun bey demişti, bizim köyden, sahipsizin teki, aldım getirdim.’

Ne sorulabilirdi başka? Hiç.

Adı Aysel’di kızın. Bazı sabahlar o çalardı, kapının zilini. Ekmeği ve gazetemi uzatır, yüzüme bakmazdı. Yanakları hep al al olurdu. Sonra sonra konuşmaya başlamıştı.

‘Günaydın.. Bey…’

Günaydın derdim, bugün nasılsın bakalım? Küçük bir iyiyim çıkardı, kırmızı dudaklarından. Gözlerini kısar, öyle bakardı. Yaşanılamayan bir çocuk bakışıyla.

Bir gün, bir hafta sonu bana gelmişlerdi, Hüseyin Usta’yla beraber. Çay demlemiştim. Börek getirmişlerdi.

‘Ehh…! Hüseyin Usta demiştim, neler varmış sende?’

‘Yok beyim, ben değil Aysel kız yaptı, misafirliğe boş gidilmez deyip, sabah beri uğraştı.’

Uzun uzun konuşmuştuk. Ağustos sıcağı yakıcıydı. Gündüzleri oturulmuyor, geceleri pencere açık bırakılmadan yatılamıyordu. Pencereden giren, iri sivri sineklerle sabahı ediyordum, yorgun.

‘Okula gidiyor mu diye sormuştum? Bana bakmıştı Aysel, içindeki dünyadan bir bakıştı bu. Masum ve tertemiz.’

‘Kaldığı yerden devam edecek, gidebildiği kadar.’

Aysel bu sırada saçlarıyla oynuyordu. Küçükken sevindiğim de ben de saçlarımla oynardım. Aynı duyguyu şimdi o yaşıyor olmalıydı. Giderlerken dönüp dönüp bana bakmıştı.

‘Helâl olsun Hüseyin Usta’ya. Daha büyük sevmiştim onu. Çalışıyordu, didiniyordu, kopmuyordu hayattan. Ölümler yaşamıştı. Anlattığına göre çocuğu da olmamıştı. –Şimdi vardı.- Bir kere olsun mırıldandığını da duymamıştım, ne olursa olsun. Olanı kabul etmişti.’

Küçük insanları sevdim ben. Onların büyük dünyalarına, onlardan habersiz girdim. Hepsinde onlardan biri oldum. Yalansız bir dünyada yaşıyor olmalıydılar çünkü. Zorla yaşatılanlardı. İstemedim. Korktum da biraz. Her yaşam bir diğerine gidiyordu. O bir başkasına. Anladım, yolculuğa gelmiştim bu hayata. Uzun, çok uzun bir yolculuğa.

                                                                        ONUR ERYILMAZ