1. gece / zincir


adın.

geçiyorum cevabın aklından
çok şık giyinimli bir soru gibi.
cinayet farzsa eğer bir katilin hayatında
ve mutluluk günahsa,
esamesi okunmaz bazı aşkların.




2. gece / guguk kuşu


bir tül giyinip usulca dokunuyor seni kuşlar.
kuşlara çok dokunuyor gözlerin.
ben hep yarı aç kalktım
yeni bir şehir gibi adına kurulan sofralardan.
bilmiyorsun, söz konusu öpüşünse eğer
afrika dan bile az doydum.
çocukken gözlerimi kuş sanardım aslında ben.
istediklerinde kaçabildikleri için.
sen gittin sonra.
nefret ettik ailece kuşlardan.
en az iki tanesi ölsün diye gözlerimi oydum.


3. gece / telaffuz

bir madistro ile rakı tokuşturdum
üst dudağına bir gül dikmesi karşılığında.

yoktu param.
umudum yoktu.

o gün bu gündür,
küs geziyor hâlâ dudaklarım suratımda.


4. gece / F emale 1

ve bir ihanetin buluğ çağından geçtik çift sıra halinde.
el ele tutuştuk çiçeklerle.
renklerle birdir bir oynadık. hapşurduk.
seni çok özledik hep birlikte.

bu bir yarışsa eğer dedik.
biz hiç durmadan koşarız abi.
koştuk... koştuk...
ilk kadınların kalçaları buluştu
boktan heriflerin tuttuğu damalı bayraklarla. yuppi!
irili ufaklı göğüsleri sonra..

kadınların en çok gözlerini dövdüler be abi,
onlar yarışa erken veda etti.


5. gece / merhaba ben zanlın

plak çizik.
bitki örtüsünün boyu yetmiyor
uzamış tırnaklarını kapatmaya zamanın.

nankör Edi,
bir iki erotik laf atıyor geçerken susam sokağımdan ellerin.
biz bağırdıkça şekilleniyor ibadetin yeryüzü.
yalan, birdenbire giriyor gerçeğin içine.
bozuluyor blue bekareti kalbin.


(plak tersten okunduğunda daha da bir çizik)


6. gece / one more cup of coffee

bu filikada ne işimiz var?
damlarken hâlâ yaralarımızdan sancakları likralı gemiler.
gemi ki, annesi gökyüzü bembeyaz bir at
gemi, dudakları suratına bol gelen ıpsılak bir avrat.

plak çizik.
yeni bir tanrı emiyorum göğüslerinden.
dudaklarımla kurutuyorum göğsünü eriten kanseri.
ağırlaştıkça ölü şarkılar atıyorum denize.
katilinden balıklara sudan sebeple bir bob dylan konseri.

ama bizim bu filikada ne işimiz var?
ve neden bazı hırsızlar kalp diye girdikleri evlerden mandolin çalar.


7. gece / emir ipi

tutkunun cenini,
gözlerinden dünyaya bakıyor.
oysa bir gül doğuracaktın sen.
öyle demişti kapısında bekleyen ağaca doktor.

ağaç kırgın.
doktorun gövdesine küfürle kazıyor sinirin anlamını.
sinir, sivriliğidir öfkenin.
hayata aykırılıktır.



ve bazı kadın isimleri,
bir tek ölü ağaçların gövdesine kazınmalıdır.

yokluk her zaman yokluktu
sayılsakta tüm zamanları umarsız takvimlerinde
sahi
tüm gülüşlerimiz hangi kadehte kalmıştı

içtik, içimizde ölen intiharlar için
soyunduk cenabet hamamlara
izmariti öldüren parmakların
kaldırım hasretiyle

of dedi şişenin kırılan yeri
kadehin yara bantlı hasreti tutuştu
tam da oradan geçiyorduk
kravatını düzelttik ve ilikledik yoksul ceketimizi
bir şiir neden ölsün
bir şarkı neden susasın ıslığa

yine köpekler geçti yanı başımızdan
başımıza saksıları bekliyorduk
akasyalar, begonyalar
mevsim kuru
mevsim ayaz

düşler gördük
musallasına fayanslar çekilmemiş
kırıldık, nedense kırılgandık yılın bu zamanları
hep kaldı
gitmedi hüzün
nafile şiirlerin son satırlarında..

kimse bir şehirde sokak lambaları kadar yalnız değildir.
hele bir de ışıkları yanmıyorsa.


kalbinin rakımı düşük yamaçlarından bir aşk tırmandı
yüreğimin engin doruklarına doğru.
elimde bir tabak özlemek,
kalbine yatılı misafir geldim.
kırmızı bir kar düştü dudaklarıma göğün yırtık cebinden.
uyuyordun.
köprü ve viyadüklerden önce titredim.


bitmeyen bir heyecan azad etti doğaya
rengini karanfilden alan güç.
Çilek bahçelerinden geçtim, sersefil.
bir görmek vardı,
yanık telleriyle koca bir yalnızlığı aydınlatan kemanı.
bir duymaktan, daha da ürkünç.

gözlerin için yaşamış bir hayat bırakıyorum eşiğine her sabah.
gözlerin için yazılmış birkaç balad bırakıyorum eşiğine
sarhoş bir yıldıza tutunup, onun aydınlığında.
kulağına tırmanıyor etimden kopmuş son gök cismi.
yüreğe aşk diyor.
yüreği aç.
aşk, paspasın altında.

karın üzerine uzanmış fırtına hoplatıyor içimdeki cereyanı /
aşk-ı refleks!
çoğu kez dalganın karaya vurduğu gece gibi yaralı
sular çekildikten sonra daha bir Sevdalı.
kalabalık bir konçertodan aşağı bırakıyor kendini heves.


doktorun kapatmaya çalıştığı bir ameliyat söküğüne karşı duyduğu platonik endişenin
içini kemiren bir ur gibi yayılıyorum şimdi tabiatın bedenine.
ansızın, dupduru bir şafağın varlığından söz açıyor ayna.
gör işte!
hastayım sana!
ve artık bir ada boyu uzağız suyun bize küs ağırlığına.
bir daha hatırlanmayacak olmanın endişesiyle,
şarjörüne doldurduğu mutlu bir masal sıkıyor kalbine,
cepheden kurtulan o son hatıra.
bizimle birlikte dönüyor cennetin o ılık ellerine,
tasavvuf yorgunu, yemyeşil bir mevlana.


Sevda,
kimse bu şehirde bir peygamber kadar yalnız değildir
kendisine inen kitap, aşk kokuyorsa.

Firari yalnızlıkların arkasına sakladığım sağanak yağmurlarda üşüyordum

Baktım ki yokmuşum. Zaten yalpa çiziyordum.

Yaşamımın neresinde almıştım sizi, kendime?  Oysaki geldiğimde karanlık gölgeler ardında sus pus olmuş sessizliklerde çoktan kaybolmuştunuz.

Kurşuna dizilmiş başıbozuk gecenin içinde yitirdiğim yüzünüzü, aradığım sokaklar uykusuzluktu. En zor olanı yokluğunuzun çıkmazını kabul etmekti.

Önceleri yaşamımın içine almaya hiç niyetim yoktu sizi.

Saatler, günler, aylar boyu kaçtığım sizden, artık kaçamıyor; hayatımın içindeki her şey size susuyordu. Yaşadığım bu koca şehir, bu sokaklar ve yokluğunuzun gölgesinin bulunduğu her yer sakin, çaresiz ve kimsesizdi.

İçime hapsettiğim çığlıkların sessizliğinden olsa gerek, iflah olmayan yüreğimin yıkılışları,

Esir düştüğüm ellerinizde yeniden doğuyordu.

Kanayan yaralar söylenmemiş giz olmuş sözlerin ağırlığı altında eziliyordu. Siyah beyaz derinliklerde kaybetmiştim kendimi.

Söylemek istediklerim yüreğinize hayat verecekti. Ama hiçbir zaman dile getiremedim.

Kaç yüzyıl önce gömüldüğüm bu sessizlikten kurtulmak istediğim anda, kabul edemediğim diğer bir gerçek en dip çaresizliğimde boğdu beni.

Size ben geç kalmıştım.

Artık hüzünleri yüreğime dövme yapmıştım. Yalnızlığımın arkasındaki zifiri karanlıkların arkasında, korkusuz, hudutsuz hayallerim vardı.

Uyanmak istemiyordum, bu düşler ülkesini terk etmek istemiyordum. Öyle ki burada renkler daha canlıydı. Örselenmiş yalnızlıklar yoktu. Yaşam en derin ve içten solumalarla yeniden doğuyor tazeleniyordu.

Ama ben, tepeden tırnağa kaçaktım bu düşlerde. Her an yaşadığım bu diyarda yakalanması güç edepsiz bir kaçaktım.

Yakalanmak istemiyordum çünkü sonunda idam edilecektim; sizsizliğin en dip yalnızlığına.

Vaktiyle kabul edemediğim gerçekleri içime alarak, yaşamaya başlamak; çaresizliği kabul etmekten başka neydi?

Bu cehennemi, yaşanılır bir hale getirmekten başka bir seçeneğim yoktu. Sizi alıp kendime, bende kalmanızı isteyecektim. Gidişinizle beraber;  yalnızlıkta diğer bir gerçeği sundu.

Yalnızlık sizdiniz. Sınırsız günahlara demleniyordum. O yüzden iflah olmaz diyorlardı bana.

Mutsuz değildim artık, düşler ülkesinde yakalanmaktan korkmuyordum. Kaçaklığımdan dahi sevinç duymaya başlamış; sizin bana gelmenizi beklediğim günlerde sabrı kalemime dua yapmıştım.

Soysuz karanlıklarla beraber, direnişlerim başlamıştı. Paramparça edilmiş yüreğimin; kanamasını durduramamak, söylenmemiş sözlerin ağırlığı ve saatlerce beklemek, işte hayat bu kısır döngü arasında devam ediyordu.

Günahtı belki hissettiklerim yokluğunuzda, bir hayali yaşarken nerelerde bıraktığımı unutmuştum kendimi.

Beklentisiz, yalın düşlerimin içinde siz hep başrol oynuyordunuz. Senaryolarımdaki derbeder halinize tutukluydum.

Nedenler ve keşkeler arasında avare sarhoşluklar ile sizi beklemenin verdiği coşku ve heyecanla beraber; ayılmak istemiyordum bu yalpalanmalardan.

Yaralarım, yokluğunuza köle olmuştu.

Bilemezdiniz ki içimdekileri, ben sizi yaşadığım bu cehennemden uzak tuttum.

Sizin haberiniz yoktu.

Bu kimsesizliğe ait sizsizliği beyaz sayfalarda aramak, kalemimi kanatıyordu. Yazdıkça kanıyor, kanadıkça size ulaşıyordum.

Siz oluyordum.

Manidar bir gülümseme ile bana hep uzak suretinize bakıp, gözpınarlarımdaki yaşlara gelecekten bir randevu alıyordum.

Gelecek yaşantımda sizdiniz…

Genzimde acı bir haykırışla, çıkmazlar içerisinde sıkışıp kalmış tutkunun ardından yaşananlarla;  sonsuz bir bitişe hazırlıyordum kendimi.

Sizin yaşamınıza dahil olamayacağım için; size en yakın gölgeniz olmuştum. Lakin bunun farkında değildiniz.

Birkaç defa yaşamınıza uzaktan dokunuşlarım neticesinde; bunun kefareti yeminini verip, tesellisini ise;  başka bir anda yeniden düşlerimde size ulaşmayla sağlayacaktım.

Umursamaz bir yürek olamadım hiçbir zaman. Gecelerin karanlığında akıttığım gözyaşlarım semaya ulaştı. Çoğu zaman yağmur olarak ıslattı sizi. Bir tek bu vakitlerde dokunabiliyordum ellerinize, yüzünüze ve benden hep uzak olan yüreğinize. Biliyordum yağmurlara olan tutkunuzu ve hayranlığınızı. Yüreğinize dokunabiliyordum böylece, bir tek yağmur damlasıyla olsa bile…

Lal yalnızlığımın yasını tutmak, gamzelerimdeki yakarışın sebebini açığa vuruyordu.

Durumun vehim bir hal alması; içten içe yas kıpırtısındaki yüreğimi parçalıyordu.

Bir gün aniden hesapsızca güneşim yok oldu. Kim bu cezaya çarptırmıştı beni?

İşte o vakit gölgeniz olamadım. Karanlıklar içerisinde sizi arıyordum. İsyanlar, haykırışlar sonsuz aleme, mevsimlere, ama nafile.

Çaresizce doğan güneşin beni bu cezadan kurtarmasını bekliyordum. 

Bulutlar gelip geçiyordu, zaman insafsızca akıyordu. Güneşsizliğimin sebebi; tebessümünüzü göremememdi.

Seyyah olup düştüm yollara…

Dualar ettim. Adınızı dilime tespih belledim.

Gölgeniz olamadan, her şey anlamsız ve bomboştu.

Artık kabullenme zamanı gelmiş idi. Sizdeki mahkumiyeti yüreğimin içine aldım.

Şarap ve Tütün kokan kalemim gecenin matemine derin bir yakarışla sustu sustu sustu.

Ölüp dirilen düşlere inat bir öfkeyle…

Bilinsin ki

Artık konuşamam…

kırmızı bir yosunun dudaklarında öptüm adını
ilkin.
sonra sen bu şehri terk ettin
bense bir denizi.
artık meyve vermeyen kurumuş laflar döküldü zaman çatlağından mükafât üzerine.
ben, seni hep içime attım.
seninle birlikte sızladı külhaniliğime vurduğun ket.
sonra,
adın,
dedim.
çok sonra,
adın,
Gurbet.


elbette bir Mayıs tufanı olmalıdır,
kısaltan aradaki mesafeyi.
şehirlerarası yolları üzerime süren,
şahrem şahrem bir yalnızlığın şadırvanından içtim adını:
ölüm, aynısı.
aklımın koridorlarındaki sessizliği terkedilmişlik sanan bir çift sevgilinin
öpüşmelerinden geriye kalan bir Temmuz patırtısı.
hassasiyetin ruhu rahatsız eden ruh yoksunu şaibeli sesi.
ve odanın bir köşesinde
"bir bardak Leyla" diye diye büyüyen Mecnun'un denize olan kin dolu sevdası...
bunların hepsi, beklenmeye zorlanmış birer hayat sahnesi.


ben şimdi kalbinin merkezine en yakın,
bedenine en uzak şehirdeyim.
altı ay kar var yasımın üzerinde.
kimsesizim.
eski bir radyo gibi bir tek seni çekiyorum.

için patikalarında araba bekleyen ahmak iki otostopçunun topuklarında,
özleme vurgun, iki flu nasır gibi kaldık.
bir hayatı dönerken bilerek çarptığım adın gün gelir,
konar diye dilime,
ağzım, adın için Haziran
adın için Aralık.


dünyanın suratında unutulmuş iki tokat iziydik.
kırmızı bir yosunun dudaklarında öptüm adını
ilkin.
sonra sen bu şehri terk ettin
bense bir denizi.
aşk dedik.
aşk, her insanda biraz hastalık,
biraz kalp büyümesi.