Hayat uykusudur bu, çıkılmaz yollarda bulunan.
Koştukça uzayan bu yolda bir dönemeçtir
Ruh ve bedeni sersemleştiren, Bir'leştiren.

Hayat uykusudur bu, çıkılmaz yollarda bulunan.
Koştukça uzayan bu yolda bir dönemeçtir
Ruh ve bedeni sersemleştiren, Bir'leştiren.

Gitme dedim sana, koşma demedim mi !
Ben kazdım o kuyuyu.
Her vuruşumda toprağa
Bir bedenimi koydum o kazmanın ucuna
Her çarpışımda toprağa
Bir ömrümü tükettim bu yolda.
Gitme demedim mi sana bu yolda,
Koşma demedim mi o dipsiz kuyuda !
İsterdim ki sonunu görebil…
Orda, o sonlu sonsuzluğun sonunda,
Bekliyor olurdum seni.

Ama gitme demedim sana
Hiç demedim ki; sakın koşma,
Varamazsın asla bu bedenle o dipsizin dibine.

Ah ediyorum kendime ki,
Ben değimliyim O sonsuz olan.
Vah ediyorum kendime ki ,
Ben değimliyim seni bu yola koyan.
Benim, sen olan o parçamı topraktan olana veren.
Şimdi durmuş diyorum;
Gitme demedim mi sana o yoldan, koşma demedim mi…

Bir kafesin içine hapsedip seni, çıkamayacağın…
Çırpınışlarına günah diyorum.
İsyanınla cehenneme yolluyorum seni.
Hâlbuki ben koymadım mı seni o kuyuya,
Bilmiyor muyum çıkamayacağını asla.
Ve öyle bir inat verdim ki vazgeçme asla…

Durmadan, bir an bile yılmadan koşuyorum,
Nasıl bir inanç bu!
Nasıl bir aşk ki hiçliğe-her şeye duyduğum
Bir an yorulmuyorum
Koştukça koşuyor, battıkça batıyorum.
Bedenimi kaybedip bazen bir tene sarıyorum kendimi.
Nasıl mutluyum, bilmez kimse ama bilirsin sen.
Sardıkça ruhumu ona-sana, battıkça batıyorum.
Yersiz, manasız olsa da bir son aramak
Durmuyor işte beden
Öyle bir ümit vermişsin ki ona
Özüne dönemeyeceğini bilse de, toprağa
Battıkça batıyor daha da…

Uyku halinde yalnız, görüyor o beni
Biliyor bir parçasısın onun, bedenin.
Duyularından yoksun, yalnız bir nefesle
Buluyor istediği her şeyi -hiçbir yerde- uyku halinde.
İsyan bile edemiyor sana, duy!
Şükrediyor o beden yalnızca,
Tattırabildiğim için bu mutlulukları ona.
Sonra durup durum anlamsız şeyler karalıyor sayfalara
Ben anlıyorum, sen anlıyorsun, o anlıyor.
Bensem o teni ayakta tutan,
Sen nesin, kim oluyorsun ey yaradan!

Koşturuyorsun onu durmadan, solumadan, duymadan…
Sensin o inancı o bedene taşıyan.
Sensin o teni yalancı mutluluklardan alıp
O dipsiz çukurda koşturan
Ve bu farkındalıkla bir an durmuyor o.
Kendimi görüyorum onun her adımında
Bana koşuyor biliyorum, biliyor…
Öyle yükler yüklüyorum hala sırtına
Çöksün dizlerinin üzerine
Bir an olsun isyan etsin bana
Durulsun dalgaları…
Ama yok yapamıyorum artık,
Ah etmiyor bir an!
Nasıl bir şeyim ki ben
Sır bana ulaşmak için vazgeçti o tatlı can kendinden.

Farkında değimliyim sanıyorsunuz olanların, yaptıklarınızın!
Sen yaradan! Biliyorsun varmaya çalışıyorum sonsuzluğun sonuna, sana.
Sen veriyorsun bu gücü bana
Yükledikçe o acıları sırtıma sen,
Daha büyük bir hızla düşüyorum dipsizliğe ben,
Daha bir hızla arşınlıyorum o kuyuyu
Bulamayacak olsam da dipsizliğin dibinde seni.
Sen battıkça batırıyorsun daha da beni
Bu aciz bedeni…

Farkında değimliyim sanıyorsunuz olanların, yaptıklarınızın!
Sen ruhum! Sensin o kuyunun dibini deştikçe deşen.
Sen değimlisin gömüp bu teni toprağa,
O kafesten kurtulmak isteyen
Birleşmek isteyen.
Ben- ten, bir ten daha istedim yanıma yalnızca
Fazlası değildi asla.
Sana seslendim ey yaradan!
-varsa çıkar karşıma bir beden daha,
-varsa çıkar karşıma da tamah etmeyeyim artık sana.
İsyan ederdim belki de ey ruhum olmasan sen,
Kardeşim ölümle beni birleştiren.
Bir ten istedim sadece ben, yanımda gezinen.
Sen yaşatmadın mı onu bana,
Ne zaman ölsem sen tattırdın onu bana
Sen çıkarttın beni mezarımdan,
tekrar tekrar yaşamak için o sonsuzluğu,
ama sen aldım ölümümü yanımdan,
neden..!

bencillik değil mi bu ey rabbim!
sırf sana varmam için
bir ruh koydun bu toprağa
saldın onu sonuna asla varamayacağı sonsuzluğa…
ama bak koşuyorum hala,
sırf özgür kalsın diye ruhum,
unutup kendimi, istediklerimi…
sırf ulaşmak için o yüce aşka
her an biraz daha gömüyorum kendimi toprağa
sırf varmam için sana
her an biraz daha gömüyorsun beni toprağa.

Ne git, ne dur dediniz bana
Bu ikileme hapsedip beni
Zaman zaman düşürüp
Koşturuyorsunuz zaman zaman

İsyan etmiyorum ne sana, ne ona
Bir tek sözüm var;
Elbet birleşeceğiz
Olduğu gibi ezelin ve ebedin ötesinde
Ama bencillik değil mi bu!
Bakın hayatta hala beden gömülmüş olsa da toprağa…

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved