TEZER ÖZLÜ’YE MEKTUPLAR 5

Merhaba…

İnsanlar inanmadan yaşayamazlar. Ben sana inandım, Tezer. Ondandır şehvetle kucaklayışım hayatı. Yolları, şehirleri, evleri, gökyüzünü, yıldızları, düşleri, kışları, baharları, seni büyütüyorum içimde. Gene de bir yanım hep kırık ve öfkeli. Umursamadan yaşanmıyor dostum. Sıcak uykulardan kalkıp, ıssız, kör, hain sessizliğe bürünmüş karanlık sokaklara, çıkıyorum. Solum umut, sağım ölü. Yürüyorum. Başıboş bir köpek, inanıyorum art niyetsiz, durmadan havlıyor, her adım atışımda. Korkmuyorum, daha büyük korkuların var olduğunu biliyorum. İçimizde yaşadığımızın, dışımıza göre çok daha büyük olduğunu biliyorum. İlk arabalar geçiyorlar. Birazdan hayat gene başlayacak. Koşuşturma ve canlılık iç içe geçip insanı doğuracak. Kızan, coşan, ağlayan, bakan, görmeyen, seven, sevilmeyen, sevişen, utanan, büyüyen, küçülen, çocuk-ergen-orta yaşlı-ölümü bekleyeni yaratacak. Ben kendimi kendime bırakacağım. Oturacağım. Terli avuçlarımda sigaranın biri sönecek, bir yanacak. Sayfalar çevireceğim. Sayfalar benim, ben onların tutsaklığında, birbirimize aldırmadan saatler yaşayacağız. Bunlar ‘an’lar olacak. Yaşanan, ancak istenildiğinde, ancak anlatılabilecek birer ‘an’ı. İster mavi de rengine, ister siyah. İster kötü de, ister iyi. Fark etmeyecek. Yaşayacağız. Bir çocuk bağıracak uzaklardan. Tepesinde insansız, asık suratlı uçaklar, biri ölecek midesi içine geçmiş, uygarlığın ortasında, kara, birileri vurulacak 44’ü birden. Duracak mı? Hayat. Ben duracağım. Başım ister istemez ağrıyacak. Kalkıp bir kahve yapacağım. Ağrıdan kapanan gözlerimi açsın diyerek. Olmayacak. Olacak belki de. Bir an için kendime geleceğim. Ölen için ağlamak ne kadar faydasız ve boş ise gene de o duyguyu yaşayacağım. Niçin ölüm? Soracağım. İşte yalnızlık! Hoş geldin diyeceğim. Ama konuşacağım. Susmak yok. Bu ertelemeler, bu kaçınmalar, içimi boşaltmasın benim de.

İnadına yaşam diyeceğim. Çok kereler kaçmak istesem de ondan ve böyle anlarda kaçarsam ne olacağını, ne yapacağımı bilemesem de. Bıkmayacağım. Temiz bir sayfa açılmalı derler ya tam da ondan işte. Gördüğüm her kişiye boş,temiz bir sayfa ve bir kalem vereceğim. Başlayın artık diyeceğim. Bir yerlerden başlayın lütfen. Benim sabrım nereye kadar besleyecek düşlerimi. Yazın diyeceğim. Çizin diyeceğim. Ve ne söylenirse arkamdan, aldırmadan devam edeceğim. Ve sen, dostum, biliyorum, hep yanımda olacaksın. Çocukluğun soğuk gecelerinden, yaşadıklarımızdan öğrendiğimiz bir şey var’a doğru sevgililerimiz bitkin düşecek öpülmekten. Haydi, büyük merhaba’ya doğru, bir adım…

ONUR ERYILMAZ

6 Mayıs gecenin güzel bir yarısı

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved