Şair'e I

veda -değil ki- bu
hoşçakal niye
bir şiirse bu eğer
ve ben uzanmış
yatıyorsam tozlu mısralarda
çırılçıplak
git değil
kal
şair dur/ma
yaz beni...


Şair'den I

yaz/sam
-tutmaz ki- tenin mürekkebi
kal/sam
bir yudumla başlasam
önce topuklarından
içsem her satırından
ama dur !
sevişmeden dikenli mısralarda
şiir
kim kanattı
diz(e)lerini...


Şair'e II

(k)an -değil ki- bu
ömür
akıp giden diz(e)lerimden
iklimsizliğin kuraklığında
yapraklar kurumuş
dilenirken bir yudum suya
şair!
avuç içlerinin teriyle
yaşa(t) beni...


Şair'den II

senaryo -değil ki- bu
yaşanacak
yazgı
kalemden süzülen
yazılacak
(s)özüm sen
bana şair dedin
ben sana şiir...


Dilek Akın

Yanıbaşımdaki denizin mavisinden gözlerinin kahvelerine akıyordu gönlümün bakışları...

yapraklar bulduk kendiliğinden sararmış
okuyamadığımız kitapların terk edilmiş sağrılarında
o şehre bir daha dönebilir miydik ?

Öldüğü için değil

Olduğu için

Bir anda girdim hayatına. Çok da ilginç bir yolla. Buna rağmen kimseye benden bahsetmedi. “İstedim, aldım” deyip geçiştirdi hakkımda sorulan soruları. Beni hiç reddetmedi. Hemen kabullendi. Başlarda, ne şekilde davranması, neler yapması gerektiğini bilmediğinden acemilik çekti.