Dilimin ucunda dudağının tuzu

Hangi yabancı nefese uyanıyor şehrin(in) sabahları...


Bir yarımı bıraktım bu mektupta

Sana aitliğimi terkettim devrik cümleli satırlarımda


Koşaradım yollara düşmüş tüm ünlem işaretleri

Diller susmuş

Dudaklar kıpırdamaz

Eller yazmaz olmuş yüreğe düşen yağmurları...



Sağır düşlere kulak tıkıyor ruhum

İdama mahkum ediliyor dişlerimin arasında kalan ıslık


-Sevişmek için sınır gerek

Benimse sınırlarım yok...



Anlam daralmaları yaşanıyor yollarımda

Hayatı tek şeritin akışına bırakıyorum

Düşüyor içimde bir bir ışıksız şehirler

Sokak başlarını polisler kesiyor

Bavuluma ruhunun cesedini yükleniyorum

Saçların düşüyor kaldırımlara...Yakalanıyorum...



bir mermi ha geldi

-ha gelecek sol yanıma...



Lirik Tragedyalar sahneleniyor

intiharlı kuşların kanatlarında

-dillerinde Kızkulesi'nin çığlığı

nefes alışverişlerinde İsrafil'in sur'ü...



yollara düşmüş azrail kan kokusu peşinde...

Şeytan hayata bir ilmek daha atıyor

gamzeli gülüşüyle...



Birşeyler eksik biliyorum...

Peki

Tanrı nerede?..


...


Gökay Birkan SUCAKLI

Birbirlerine iyiden iyiye alışmışlar, iki arkadaş olmuşlardı. Aynı akşamda birkaç farklı mekana gidiyorlardı. Bu sıkılmalarını, sarhoş olmalarını önlüyor, en azından geciktiriyordu. Nevizade’nin insan ormanını andıran sokaklarında ite itile gezinip kalabalık barlarından birinde birkaç birayla başlıyorlar hemen sonra o akşamki arzularına bağlı olarak ya Galatasaray’la Tünel arasındaki dar sokaklardan birinde bir meyhanede ya da türlü meze kokularının birbirine karıştığı, davetkar garsonları ve oturaklı müşteriyle, ne kadar insan gelirse gelsin bir türlü dolmayan, her zaman birkaç kişi için daha yeri olan Çiçek Pasajı’nda alıyorlardı soluğu.

Burnumuzu penceremize yaslayıp bekleriz...Hayat beklentisiz olur muydu hiç?...