Öldüğü için değil

Olduğu için

yalnızlığı seçiyorum ya da içimdekilerden biri zorluyor beni buna ya da kendimi yalnızlığın sıradanlığına alıştırıyorum. ayakkaplarım buraya gelene kadar çeşitli nedenlerle çözüldü. belki de sağ ayağımı fazla kullanıyorum. aslında 21 yıldır sağ ayağımı fazla kullanıyorum. eşik evet eşikteyim yalnız yorgun bir mayıs eşiği bu. sürekli aynı müzik çalınıyor bugün burda. nihayet yalnız bir mayıs eşiği. yalnız bir aradalık hali yapışmış üzerime mayıs gibi, ama nisandayım. suskun yorgun her yanım. ilk kez kapıyı görmek için oturulmuş bir yer oldu bura. belki bu masa burda olalı ilk kez değil ama benim için ilk kez. işin kötüsü kimi beklediğimi bilmiyorum. gelecek biri de yok doğrusu. bu açılıp kapanan cinsten bir kapı değil. zaten açılmış ve sabitlenmiş benim buraya oturup saatlerce sabitlendiğim gibi. yorgun bir mayıs eşiği, kimsenin kendine bile katlanamadığı yorgun yalnız mayıs eşiği beklentilerle dolu sarhoş bir akşam üzeri. kimse yok ve ben de yokum zaten. umut işte.... ve ne kadar güzeldir oysa yeni bir umut hazzı. kendimle kalmak istediğim zamanlarda bile kendimi bulamazken ben... çok zamandır tırnaklarım bu kadar uzamamıştı. kalem el ve tırnaklar görüyorum. hareket eden kalem el ve tırnaklar. bazıları diğerlerinden daha az hareket ediyor. yalnızlığı öldürebilir mi insan ağır ağır... yorgun, yalnız, sarhoş, umutlu bir mayıs eşiği, nisanın son günleri...

Şimdi dudaklarım alkolsüz; sadece oje koklamak istiyorum.
Sesini hatırlamaya çalışıyorum, sular doluyor kulaklarıma.

bana bugün bağışlanamayacak günahlar bırak
sevabın her gel-gitinde biraz daha büyüyor vücudumda ki o çocuk
o harikulade yarıklar