İkinci Bölüm

Kutlama

2001 Ağustosunun aysız, nemli, sıcak bir Mürefte gecesiydi. İskelenin Hoşköy Feneri’ne bakan tarafından ayaklarını denize sarkıtmış balıkçılar, bir yandan şaraplarını yudumluyor, bir yandan da denize sarkıttıkları ayak tabanlarında, Marmara Denizinin serinliğini hissediyorlardı. Hora feneri göz kırpıyordu balıkçılara. İskelenin başından uzaklaştıkça, balıkçılar seyrekleşiyor, iskele karanlıklaşıyordu. İskelenin ortalarındaki merdivenlerinden bakıldığında, başta duran koskocaman vinç bile karanlığa gömülüyordu...

‘yaşamak değildir

Aşk

Ölümü yaşamaktır.’

Başladığım yerde tam da burada

Nokta koydum hayatıma.

Bu kıyıda vurmuştu tenim yalnızlığa,

Koskoca görünen bu hayatın,

Bu karanlık noktasında…

İlk nefesi alırken daha,

Tam da burada hapsetti hayat,

Arsız bir sevgili gibi…

Bu yitik beden

İşte bu kıyıda sevdi.

Hangi yağmur ıslatmadı

Doyurduğu kadar seni

Söyle!

Bu arsız beden hiç sevmedi mi tenini.

Bir gece vakti ansızın belirdi yıldızlar,

Yokken de onlar

Benden başka kim titretti seni.

Varsa çıka karşıma bir beden daha

Kaybetmeyen ruhunu sende

Tatmayan ölümü senle…

Ay hiç ağlatımı seni

Benim olmadığım bir anda,

Ne zaman tattın o tuzlu damlaları

Düşmeden anlıma,

Bir ses var mıydı

Benim yakarışlarımdan başka,

Okşayan ruhunu

En sessiz yalvarışlarıyla…

Varsa çıkar karşıma

Bir nefes daha,

Boğulan senin yokluğunda

Olmayan senin yokluğunda.

Söyle!

Kim ağlattı seni benim kadar,

Kim sardı tenini

Benim varlığım kadar,

Varsa çıkar karşıma da

Tamah etmeyeyim artık sana,

Gülmeyeyim hiçbir an senin yokluğunda,

Rüzgârlara estirmeyeyim ruhumu yalnızlığında,

Yaşamasın tenim

Senin yokluğunda.

Mezar kabul

Ama yalnız ben tattım senin ruhunu

Yalnız ben aldım nefesini dudaklarında

Başka kim döktü gözyaşlarını

Senin yokluğundan…

Bir hayat dedin ‘yaşamaz bensiz aşkı’

Solumaz bu havayı öylesine tatlı,

Bakmaz ufka asla

Bensiz böylesine heyecanlı,

Acıları bile çekemez

Cehennem çukurunda böylesine ızdıraplı.

Zebaniler gülerken

Daha hayattayken ruhlar

Böyle yaşayamaz kimse acıları.

Mezar kabul

Ama ben soludum senle

Kararmamışken sen daha,

Daha hayattayken

Gömdüm tenimi toprağa,

Ben verdim ruhumu sana,

Ben öldüm senin aşkınla bu hayatta,

Ölümü gördüm Derin Sularında.

Bil ki!

‘Yaşamak değildir

Aşk

Ölümü yaşamaktır.’

İbrahim Kabahaliloğlu