önce gözlerin elveda diyordu
belli ki gidiyordun
ardışık acılar kervanına kıvrılıp
parantezler içine sakladım eksilen kimliğimi
kadehe şarap dökecekti
yüreğe umut yokluğun
kör kuyulara rengarenk dilekler atar
örterdim ayrılığın en mahrem yerlerini

ucuz romanlarda okumuştum;
-e halinden girilip -den halinden çıkılırdı
hoyrat sevişmelerin
çoğul başlayan her gece
yıldızların kuyruğunda hayallerle kayar
tan yerine düşerdi tekilin firariyle
göğüs kafesime sıkışan duyguların ayak izlerini sürerken
kalemimin kurşunu kanatıyor sayfaları

içimde giydirilmeyi bekleyen bir boşluk
ne koyarsam koyayım çıplak kalıyor
ruhumun karanlık odalarından geri çekmeliyim belki de
açık arttırmaya çıkardığım kehanetlerimi
hiçbir ateş su doğurmayacak biliyorum
günah çıkarma seanslarımda

cızırtılı bir plağın deforme olmuş ritminde
gizliyorum şuursuz hıçkırıklarımı
parmak uçlarınla görmeni isterdim
dilimin ucunda bıraktığın eflatun tadı

tozlu raflardan indirmeliyim çocukluğumu
topuklu ayakkabılarımın solosunda
gidenle dans etmeye utanıyor gözyaşlarım
kadın olduğumun tüm belirtilerini
özenle çıkarıp asıyorum askıya
gözlerinle duymanı isterdim oysa
mecazi kelimeler kıskacında
anlatamadıklarımı

nihavent renkli acılardan geçtim
tarih, tanrıları yaratmak için topu taca atmıştı
eğildim
gömleğimin cebinden nehirler düştü
gusül abdesti alırken boğulan kadınlar için

Gün batarken
gökyüzündeki bu kızıllık yanan kalbimden göğe armağan
gözlerimi kamaştıran ışıkları şehrin
senin güzelliğini anımsatan
uçsuz bucaksız bir deniz
senin bendeki sonsuzluğunu anlatan
dönüyorum şimdi
ilerlerken kalbinin sonsuz sandığım sokağından..

7.Mart.1983 Saat: 16.20
“Pijamaların yok mu?” diye sorduklarında, ağzını açıp iki tek laf edemedi. İstemediğinden değil. Alt çenesine menteşeyle tutturulmuş gibi duran ön dişlerini diliyle ittirdiğinde dişleri yerine oturuyordu. Çene kemiği kırılmıştı. Eksik dişlerinin boşluğunu dilinin ucuyla yokladı. Çenesinin altından kemiğine ilişik bir kapak kalkmıştı.

Sokaklarda dolaşan ayak sesleri mi?

Yoksa ayaklara yapışan kum taneleri mi?

Her adımda daha da biriken

Düşüp düşüp yeniden birleşen

Adımlara direnen kum taneleri mi?

Düşmemek için tutunmaktansa bir yerlere

Bütünlemek kendini denize

Daha cezp edici değil mi?

Kaybolacak bir iz bırakmak için

Çabalamaktansa

Sal kendini bütünlüğün içine

Deniz kaybetsin seni!

Ufak bir çalkalanmasıyla onun

Dibini boylayacaksın suyun

Her yer gece

Her yer sende

Gece fenerini bile görmeyeceksin

Söylemedim mi her seferinde

Çıkarttın yine yeleğini

Gözler içinde ki sen’e

Ney’di gece

Bir solukta üflendikçe

Tüyleri ürperten

O ölümcül sesiyle.

Şahit oldun gözlerinle

Bu ses devirdi yelkenlerini denize

Ayakların zaten denizde

Yapışmasın diye hiçbir tane tenine.

Yüzeyde tutacak bir şey kalmadı

Bu ses boğacak seni bu gece

Dememiş miydik birbirimize

Sesler yalnız gözlerde işitilmeli diye

“bir şarkının esirisin” niye!

Niye daldın bulutların çizdikleri resimlere

Neyi gördün o yüzlerde

Biliyorsun bu da ağlatmayacak seni

Dolu gözlerin

Ama düşmeyecek damlalar

Bundan görmüyor gözlerin

Kokularsa hiç bitmeyen sözleri gelenlerin

Kendin bilirsin

Ama unutma ki

Çarpan kalbin senin!

Gökyüzünde ve yeryüzünde ne varsa

Hepsi yalnız bir nefesin!