Baharlar bitmek üzere sevgili…

Ağır aksak bir nağmenin yolculuğu istasyona vardı varacak.

Kısa tümcelerin yorgun imlerle sonlandırılma zamanı geldi çattı artık.

Geç açan çiçeklerin çatık yüzleri ile ağaç diplerine dökülen sevgilerin ardından
Ölüm şarkıları söyleme zamanıdır artık.
Toprak bilindik karılmalarla üzerime örtüleceği vakit için tempo tutuyor,
Ağıt ağıt beni süreceği yalnızlığımın bir başınalığına .

Gün yazlarında kavrulma vaktidir artık sevgili.
Hani diyorum tutunsam şu uçurtmanın yalnız esirikliğine
Alır götürür mü acep beni, öne eğilen utangaç bakışlarımın eskidenliğine?...
Bulutlar usulca sokulup öperler mi boynumun en yalnız köşesini,
Umursuzca,
Tüm sevdaları ekerek saçlarıma?

Mahallede nefes nefes içe çekilen yağmur komşusu olmak için vakit tamamlandı.
Bahar, tükenmemek için direnen,
Sadece on günlüğüne yüzülen denizlerin yaz tatili misali, gitgide uzaklaşmakta.

Uzaklaşmak ki,
Tükettiklerimden, eksilenlerimden yandıkça canım,
“sıkın dişinizi az kaldı” diyordunuz.
Evet, az kalmıştı azalmışlığıma.

Yaralarıma bastığım tuzların yakması da, eskisi kadar acıtıcı değildi hani.
Bilmiyordunuz.
Şairin dediği gibi;kirpiklerimin ektiği tuzun yanında denizin mavisi ne kadar yakarsa yaksındı bahar gözlerimi.
Hem güneş soldurmayacak mıydı tüm siyahlarımı?
Ki ben hiç sevmiyordum siyahın, yüreğime ağdalı dokunuşlarını.

Biliyor musunuz sevgili?...
Baharlarımın ölümüne beş kala,
Aslında bir o kadar da özleyeceğim sıkıntılarımın doğurduğu
Ve hiçbir zaman benim olmaya cesaret edemeyen çakma kendimi.
Benlerimde yer edenlerimi.

Ve ağlayacağım usul usul, sevgili.
Bilemezsiniz nasıl da yakışır, savruk gözyaşının tuzu,
Saçlarını solgun yüzünün arkasında toplamış kadının yanağına.
Onlar ki zamanında sessiz sedasız yok olmamışlar mıydı perdeler alacalandığı vakit, akşamın bir başınalığında?

Adı ilk
Adı son
Olan baharlarımın, ölümüne beş kala.
Cuma selalarında.

12 Mayıs 2008
21:41

Yorumlar (16)