Aşk ha! Güldürmeyin beni kör gözler. Elma yemek gibidir aşk.taze bir elma. Sulu sulu, taptaze, pazardan daha yeni alınmış bir elma. Isırıldığında sular sızar dudaklardan. Taze bir aşk gibi. Hepsini yemek istersin hemen. Yer bitirirsin....

Fakat biraz beklemişse, yumuşamışsa… ısırıp unutursun. Paslanmış bir demire döner elma. Kararır, sararır, yenmesi mide bulandırır. Ama açsa karın bir şeylerin doldurmasına ve boğazdan akan birkaç damla alkolle dolmuşsa yemek istersin onu yinede. Yine aynı şeyi yaparsın. Yer bitirirsin birkaç hamlede. Bir SAP kalır ardından sadece. Bakar gülersin öylece. Yıllanmış bir şarap içmiş gibi döner kafan, kurtlar türer içinde. Yıllanmış bir aşk. Bazen bekletirsin saklamak için. Buruş buruş olur elma. 90 yaşında bir surat gibi. Mide bulandırır. Ama yılların çekiciliği vardır üzerinde. Zaman kokan bir tutam saç, koklamaya yeltenirsin. Fakat kararmıştır beklemekten, kurtlar türemiştir içinde. Seslerini duyar kulakların ve burnun yankılanır o kokuyla. Kararmış siyah bir elma. Aşk budur işte. Sevmez kimse, kararmış , içinden sesler gelen elmayı. Ama atamazsın çöpe. Kurtulamazsın ondan. Yırtıp atmak istersin gereksiz sayfalar gibi. Koparılmış bir yaprağın toprağa karışma çabasını hissedersin onun bakışlarında. Göz yaşartıcı birkaç damla akıtmak için yatağına, sararsın onu avuçlarında. Koklayıp sararsın onu. Tekrar tekrar… tekrar tekrar… kana bulanmış kollar gibi sararsın onu kayboluşunla. Ama anlamaz o duyuşlarını. Sadece üç kişidir aşk. Ben, ben ve ben. Üçüme aittir o. Ama bilmezsin hiç benlerin bensizliğini. “bir ben bilirim, benler beni bilir.” Ben benleri bilmem ama. Kaybedilmiş bir ben ne bilebilir ki benim haricimde.  Ama benler bilirler beni. Çözmek için harcarlar kendilerini. Aşk. Evet aşktan bahsediyorum hala. Matematikten anlarım biraz. Ortaokulda çok sevdirmişti hocam matematiği bana. Ben onu sevmezdim ama o severdi beni. Kavuşturup ellerini birbirine gözlerini atardı bana. Sırf bunun için tuttum matematiği ellerinden. Denklemler konusuydu. Üç bilinmeyenli cehennem gibi bir denklem. Ne taraftan tutarsan tut çözülmeyecek bir denklem. Üç bilinmeyen var işte. Hepside bilinmeyen. Bilinmeyenler hep aynıdır zaten. Bilinmeyenler işte. Ben, ben ve ben; bilinmeyen ama beni bilen üç ben var denklemin içinde.  “bu aşk işte.” Çözmek istedim denklemi! Bilinmeyenlerden birisi çıksa, tüm benler çıkacaklar ortaya. Üç ben de benim çünkü. Bir bilinmeyen bildirecek tüm benleri benliğime. Çözüm kolay. Bir tanesini diğer tarafa yolla, iki benden bir denklem çokla. Alt alta yazıp çarp-topla,böl parçala. İşte sonuç ortada. Aşk!!! Duruyor tam karşında. Bunun için sevmedim hiçbir aşkı. Çözüm kolay, uğraşmaya bile değmez. Bilinmeyen hep ortada. Çözdükten sonra çevir bir sayfa daha. Yeni, parlak bir sayfa. Ama eski yazılanların izi var onda. Yazdıkça kayboluyor onlarda. Gülümsemeyle yitiriyorlar duyuruşlarını. Sesleri kayboluyor sayfalarda. Aşk bu işte. Çözüm kolay fakat çözdüğünde kalmıyor hiçbir anlamı. Çözmediğinde kayboluyor bakışların. Üzeri toz topluyor sayfaların. Söylerim size:“Yediniz mi elmayı tazeyken daha?Denklem çözüldü mü siz beklerken?”Güler geçerim bu olanlara.aşkı anlatmayın bana!Gülüp geçilesi bir kahkahadır aşk. Üzerinde düşünmek fazla. Sadece birkaç dakika yeter onu anlamaya. Yatağa atılmış üç ben ve iki bedenin yakarışlarıdır aşk yalnızca. -ben, tenimle her şeye direnen.-ben, aşka gönül veren.-ben, duygularımın  karmaşasında boğmuşken daha ruhumu, karşıma çıkan her bedenden bir şeyler kopararak yaşayan, anlam veremediğim acıların peşinden koşan, yakarışlarımla göğü ağlatan, boğazımı kesip kesip yeniden hayata uzanan.

Yorumlar (5)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved