Gün ışığında refleks olarak göz kapaklarının kapanması gibi basit bir mantıksal düzen üzerine kurulu bu hayatı anlamak için fazlasıyla yeterli olan beyinlerimizi kullanmak neden çok zor?

                Ve buradan şu sonucu çıkarıyorum; insanoğlu basitliği anlayamayacak bir zihne sahip. Öyleyse ne yapmalı? Hayatı büyük bir karmaşaya çevirerek mi yaşamak gerekiyor? Bu basitlikten bozman karmaşa mı kişinin hayata anlam yüklemesini sağlıyor? Basitliğin bir anlamı olamaz mı?

                İlk insan nasıl yaşardı? Yaşamak için temel fiziksel ihtiyaçlarını içgüdüsel olarak yerine getirirdi. Bu basitliği olduğu gibi yaşamamışlar mıydı? Yaşam sürekli değişime uğradı ve bu basitliği karıştırmaya başladık. Hayatımızı kolaylaştırdığını düşündüğümüz gelişmelerle hayatı içinden çıkılmaz bir labirente çevirdik. Şu an ne mi yapıyoruz? Kendi ellerimizle yaptığımız labirentin içinde kaybolmuş bir halde; neden kaybolduğumuzu, ne yapmamız gerektiğini düşünmeden dönüp duruyoruz. Evet, yaptığımız şey tam olarak budur. Düz bir çizgiydi hayat, geçen her an çizgiyi düğümledik, çizgi öyle bir hâl aldı ki kimse onu tekrar eski haline getiremedi ve şimdi bu karmaşayı nasıl oluşturduğumuzu unutmuş bir halde kayboluyoruz bu karmaşamızın içinde.

                İşte insanoğlunun yüzyıllarca yoğun uğraşlar vererek başardığı tek şey budur. Ve bu başarı tesadüfler içerse de insanoğlunun azmi, meydana getirdiği bu karmaşayı yok edebilecek derecede kuvvetlidir. Öyleyse şimdi biraz daha o basitliği anlayamayan zihinlerimizi çalıştırıp kendi ellerimizle meydana getirdiğimiz bu düzeni yok etmeliyiz.

NAZİF BEY

Yaşlı kadın içeri girdi, kucağında iki iri odun parçasıyla. Saçları yağan kardan bembeyaz olmuştu. Demir sobanın üst kapağını maşayla açtı.

Nukok nisemtig nedmite, nuslo asrulo en reh!

İkinci Bölüm

Kutlama

2001 Ağustosunun aysız, nemli, sıcak bir Mürefte gecesiydi. İskelenin Hoşköy Feneri’ne bakan tarafından ayaklarını denize sarkıtmış balıkçılar, bir yandan şaraplarını yudumluyor, bir yandan da denize sarkıttıkları ayak tabanlarında, Marmara Denizinin serinliğini hissediyorlardı. Hora feneri göz kırpıyordu balıkçılara. İskelenin başından uzaklaştıkça, balıkçılar seyrekleşiyor, iskele karanlıklaşıyordu. İskelenin ortalarındaki merdivenlerinden bakıldığında, başta duran koskocaman vinç bile karanlığa gömülüyordu...

Ah gece gece bu satırlar da nereden çıktı, deme.

İçimdeki çocuk kendi gözyaşının derinliğine atlayarak,

İntihar etti, bu gece…