Birden durdu. Vücudunun üst kısmı bu "birden duruşa" hazır olmadığı için ancak birkaç kez ileri geri savrulduktan sonra dengesini bulabildi.
 
 
İşte, tam karşısındaydı! Bütün heybetiyle, zamana ve mekâna meydan okurcasına... Bir ağaç gibi hür ve bir orman gibi o kadar da hür değilmişçesine... 
 
Betonarme yapısı yeryer sukoyuvermişti ve bir bakıma "iskeleti" sayılabilinecek inşaat demirleri gün ışığına çıkmıştı. Üstüne yapıştırılan sayısız ilan ve reklam, ona; tüm vücudu, rengi solmuş dövmelerle kaplı, yaşlı bir adam havası vermişti.
 
 
Çocukluğunun geçtiği mahalledeki bu eski elektrik direğinin ertesi gün söküleceğini duyunca, onu son bir kez görmek istemişti. Toplum tarafından ilk ve ve ebedi dışlanışının tek şahidi bu direkti.  O günü çok iyi hatırlıyordu. Mahallenin çocukları tarafından ilk (ve son) kez saklambaç oynamaya davet edilmişti. Ebe olarak seçilmesine üzülmemişti bile... Hemen yummuştu gözlerini, elektrik direğine... Saymayı bitirip gözlerini tekrardan açtığındaysa rüya bitmişti.
 
Çocuklar onunla dalga geçmiş ve hepsi evlerine gitmişlerdi. Uzun süre bağırmıştı "KURTSUNUUUZ! ÇIKIIIN!" diye... Ama kurt ilan ettikleri, aslında sokak köpeği bile olamazlardı. Terk edildiğini anlayınca direğin dibine çöküp gözlerini tekrardan yummuş ve yüze kadar ağlamıştı.
 
 
Onu terk etmeyen tek varlık bu aptal direkti. Son kez yummak istedi ona... Kollarını açtı ve sarıldı. Gözyaşları yağmur damlalarına karışarak akarken, üstündeki plastik kısım soyulmuş olan kablolar kısadevre yaptı ve adamın acılarına sonverdi. Direk, kötü günlerinde hep yanında olduğu bu adama son görevini yerine getirdi. Ve hayırsever bir vatandaş kimsesiz adamın cenaze masraflarını karşılayıp, elektrik direğini mezartaşı olarak kullanarak burayı bir anıt-mezar haline getirdi...
 
İşte yalnız kalplerin şifa aradığı Direk Baba'nın hikayesi bu...
 

Yazan engin barış (Kayıtlı)

Yazan nato mermer (Kayıtlı)

Yazan Ekin (Kayıtlı)

Yazan persephone (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)