|
Sayfa 1 Toplam: 2
Zamanın varlığını biliyorum.
Babamın gergin sessizliğinden dayak, dutunkinden fırtına girdi yaşamıma.
Dut, döküldü.
Anam, ağladı.
Ne uzun öyküler dinledim konuşmayan ama susmayan iki yüzden.
İyi, güzel, hoş…
Hiç sıfatı olmadı çocukluğumun. Biliyorum otların dilini, ilmini değil.Işık ve gölge değil mi çalıyı biçimlendiren?Akşamın altında her şey karaltı…Gece anamın yüzü, kelimesiz büyüdüm. Nereden bileyim, sevginin ve estetiğin değerini?Sadece kendimle sayıştım, takımım tek kişilik.Şiir ki zalim, bir dildeki bütün kelimelerle sayışmak ve en küçük takımı kurmak olmalı.Nasıl yazayım?Suyun, kuşların ve kapızın dilinden seçtiklerim, sus’a gönderdi, korkunun ve yalnızlığın yönüne.Podyumları görseydim, âşık olur muydum, Kara Kadiriye’ye?Ayrıların ne kadar aynı, aynıların ne kadar ayrılığını, kuşlar bilir mi, dereler kadar?Kim gördü, lokantaların azığı, arabaların atları, çantaların cepleri bitirdiğini?Cepli mintan arıyorum, sigaramı koymak için.Sana âşık olup geleceğim. Yüzümle konuşacağım. Ereksiyonumla, arzuladığımı anlatacağım.Zamanın varlığını biliyorum.2007.10.19ihsan arıwww.art-arinim.comDİLFABE KİTAP'TAN.
|
