İnsanoğlu oldukça garip bir varlık. Kimse nedensiz eylemlerini açıklayamamıştır tarih boyunca. Neden sorusunu sormak dahi işgüzarlıktır çoğu zaman. Kişi evlatlarını çözeceğim diye bir emelim yok elbette, fakat söylenecek tek bir sözcük geliyor aklıma: ilginç. Yorucudur nedenler, işkencenin uysal ve uygar şeklidir. Yavaşça kanım çekilsin istediğimde damarlarımdan neden demek yetiyor bana. Eski aşklara, yaşanmışlıklara sormuyorum bu soruyu. Çünkü kişi kendini acıtmak istediğinde hemen eskilere koşar. Ben sadece, çamuru dibine çökmüş suya, bir taş fırlatıyorum. Ortalık yere bir “neden” bombası bırakmak gibi. Patlamanın yankıları sağır edici nitelikte. Evet bir de keşke kavramı var. Hayat ne kadar rahat olurdu keşke diye bir kelimecik var olmasaydı. Ama dil varsa ve bu oluş kelimelerden daha doğrusu düşüncelerin sistematikleştirilip dışa vurulmasından vücuda gelmişse, içindeki her şey mübah kabul edilmelidir. Katli vacip bir harf öbeği ama yine de. Keşke ile ne alıp veremediğim var acaba? Fazlaca birikenler ancak kelimelere saldıracak gücü buluyor, ancak ve ancak kelimelerle kavga edip zaten bilindik olan insan tabiatına sataşıyor. Bir zamanlar belki bir gün bir yerde diye bir söylem yerleştirmiştim dilime. Evet günü geliyor bir gün bir yer oluyor. Ama zaman sorununu atlamışım sanki. Günü geldiğinde çok da anlamlandıramıyorum o an elimde olanın neden elimde oluğunu, daha doğrusu önceki kadar fazla anlam yükleyemiyorum. Günün gelmesi de yalan galiba. An önemli. O salisede ya da onun milyonda biri sayılacak zaman diliminde olur ya da olmaz, evrende kendi var oluşunu gerçekler ya da gerçeklemez yahut gerçekleyemez. Farkındayım kendi kendime konuşan bir garip varlık olduğumun. Bir garip, takıntılı, çeşitli komplekslerini aşamamış hala devrimini gerçekleştirip kalelerini yıkamamış bırak yıkmayı onları kuşatamamış bir organik bileşik ya da bulaşık olduğumun. Yine o sıfat: ilginç… Bir yerlerde sağlam yanlışlar yapılmış olmalı, kimyasal olarak ya da daha ruhsal ve komplike olsun diye karışık bir terim kullanalım: spiri-fizyo kaos… Bence güzel oldu. Herkes bunların peşinde değil mi? Biraz uzak diyarların dillerinden gelen sözcükler, biraz lise bilgisi biraz da kulak dolgusu sözcükler işte. Ama bence bu tutar. Neyse, ne kadar işe yaramaz ya da ne işe yaradığımızı bilmediğimizden bahsetsek daha iyi olacak.

Belki de uzun zamandır ağır, uzun ve ağdalı cümleler kurma gereksinimi duymuyorum. Anlaşılamama probleminden değil, her zaman yeteri kadar daha doğrusu beni anlamalarını istediğim şekilde ve kadar anlatmışımdır kendimi. Sanırım artık uzun cümleler kuracak kadar uzun yaşamıyorum. Hayır, bu haksızlık oldu. Sezarın hakkı sezarın olsun, zaten kimsenin kırık iğnesini dahi istemem, bir kere almaya niyetlenmiştim, baştan söyleyeyim sonuç pek iç açıcı olmuyor. Evde denemeyin. O ağdalı cümleler bir şey söyler gibi görünüp hiçbir şey söylemeyen müsvettelerdi sadece. Çok şey yaşanmış gibi yazılan şizofren cümlelerim benim. Şimdi sadece gerçekleri yazsam şizo tümcelerimin dudakları uçuklar. Ama ben artık kısa yaşıyorum, daha doğrusu uzun cümleleri kurmak için durup düşünemeyecek kadar hızlı. Ne geçiyor eline derseniz hemen söyleyeyim. Hayattaki yegane amacım kaostan düzen doğar söylemini çürütmek. Evet kaostan düzen doğmuyor, doğacağı da yok. Sadece fazla fazla karmaşa kargaşa çıkıyor ortalığa. Eğlenceli mi? Evet, gırtlağına kadar batmadığın sürece ya da içine düşsen de seni çekip çıkaracak varlıklar bataklığın kenarında ellerindeki halatlarla seni çekip çıkarmayı bekledikleri sürece. Şans ya da başka bir dilsel kurgu koyalım buraya. Ya da hayat safıyım henüz çözemedim, ama güzel insan kandırırım. Kendime söylediğim yalanları bir bilseniz. Ama önce kendimi kandırıyor olmam, başkalarını da kandırdığım gerçeğini mazur gösterebilir kanımca.