Yavaşça temizledim ıslak damlaları. Eldivenlerim hemen çekti, emdi hınca hınç dolu bir belediye otobüsünün camındaki gri su damlacıklarını. "O"ndan dönüyorum, kötü kehanetlerim var, umarım tutar. Umarım sessizce gider, umarım gider ve birinin arkasından bakmanın ne anlama geldiğini de öğretir bana, can çekişen umutları nasıl öldüreceğimi göstereceği gibi. Umarım gider. Otobüste hıçkırıklı bir gözyaşı var galiba, biri ağlıyor olmalı. Merak içindeyim neden dökülmekte o yaşlar? Belki onun da kehanetleri tutmuştur benim gibi. Kim bilir?