Saat 17.30 kalbimden temiz olduğu su götürmez beyaz kağıdı karalamaya başlıyorum. Keza ben pek severim karalamayı, kelimeleri falan koymayı yerlerine sonra buruşturup atmayı. Ancak hiçbir zaman beceremedim çizgisiz beyaz kağıda sanki altında çizgisi varmış gibi, inci gibi paralel yazabilmeyi.

Özene bezene başlıyorsun diyelim, atıyorum hayat acayip boktan (-ki olabilir, sürprizlerle dolu denmiyor mu bu hayat denen pek göreceli zaman birimine), neyse atıyorum hayat boktan, canın sıkkın, bankaya kredi kartında neyin borcun var, bir kedin bile yok, kasvetlere geldin veya yeni yetme bir ergensin; başlıyorsun bir intihar mektubu yazmaya el yazısı dersinden kalan o tarz yazınla başlıyorsun. Hayır madem intihar edeceksin neden mektup bırakıyorsun, adam gibi çek git değil mi? Ama yok ders olsun size diyorsun yazıyorsun, arkanda bir şey bırakmaya karar veriyorsun. Başlıyorsun yazmaya tabii bir dolma kalem bulup buluşturuyorsun bir yerlerden, ayıptır kurşun kalemle mi yazacaksın intihar mektubunu dalga geçmezler mi adamla bari şu işi doğru düzgün yapsaydın demezler mi? Ben derim şahsen, rahmetli demem, merhum demem gülerim adama. Biz böyle mi gördük filmlerden, kitaplardan, oradan buradan. Akıta akıta kalemini yazıyorsun, elveda diyorsun, ya suçlu için hedef gösteriyorsun ya da gururlusun hepiniz suçsuzsunuz, falan diyerek son dakikada karizmayı iyice yükseltiyorsun.

Şimdi tabii genel olarak bir kağıda bakma imlâ hatalarını temize çekme zamanı geliyor, o da nesi? Kelimeler sağa yukarıya doğru kıvrılmışlar, bir mıknatıs tarafından bir ulvi güç tarafından çekilmişçesine, mektubun alt kısmında yazısız olan kısımda dar açısı 37 derece olacak şekilde bembeyaz bir üçgen oluşmuş. Mesaj yerinde, kalemin mürekkebi şahane ama yok bu biçimde ölmek yakışmıyor insana diyorsun ve bu sempatik durum, yaşam dolu yanını getiriyor gözlerinin önüne. Hani pamuk şekeri yediğin, atarı oynadığın ve el yazması ödevlerinden kaçtığın halin geliveriyor. Uygun faizlerle başka bir bankaya aktarmayı düşünüyorsun borçları, yemem içmem kölesi olur öderim diyorsun, olmadı bir kedi alırım ismini Recep koyarım zor günde yoldaşım olur diyorsun. Temize geçirmiyorsun intihar mektubunu, mektup öldürmez insanı biliyorsun, yazmak acıyı uzatır, yayar umut verir. İnsana “carpe diem” dedirtir, biliyorsun. Oysa gmail’ına girsen yazsan şahane bir şekilde, Microsoft Word kontrol etse şekil çıksa o yazı, Carbon Copy yapsan göndersen listendeki tüm insanlara, parmaklarını prize soksan ölsen steril olmaz mı? Olmaz tabii, mektup yazıyorsan intihar etmek gelmez insanın içinden, gönderirsin sahibine yazdıklarını, yerine ulaşıyorsa mektup ilaç olur insana. Nefretini kızgınlığın, çaresizliğin, beyaz kağıdı o kalbimden beyaz kağıda resim olunca güler geçersin.

Öyle çok yazmışsın ki, intihar mektuplarından hatasız çıkmaya başlıyordur artık iğreti durmuyordur kağıdın üzerinde, beyazdır yani her kelimen, doğruları gerçekleri yazmaya başlamışsındır, yani yazmayı çoktan bırakmışındır. İşte o zaman intihardır, katlarsın mektubu uçağa dönüşür uçurursun havada kaldığı süre kadar yaşarsın, sonra zaten ölürsün.

Yorumlar (2)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved