Durdu. Gitmiyor mu? Gidecek. Hep söylemez miydi? Bir gün gideceğim, alış. O gün geldi mi? Bakıyorum. Yüzü geceden arınmış, gün güneşini almış, elleri… Tutsam. Sıksam ellerini. Gelir mi? Gelir. Gelmez. Gelmez artık. Unut diye bakıyor, baksana duruşuna, nehir kurumuş, durmuş, kış yağmurlarını beklemeyecek. Kapının önünde duran o yeşil bavul, onun değil mi? Onun. Ne yapmalıyım? Ağla derdi annem, otur ağla, çözülürsün. O da yok ki. Gitti o. Bir sene oldu. Cam kenarındaki koltuğa oturuyorum. Ayakta, öyle bekliyor. Duvara bakıyor. Yere, saatine… Saçlarında ellerini gezdiriyor. Koyu saçları. Ne tazeler, ne sıcak. Yüzüme dolanırdı saçları yattığımızda. Elimi belinden geçirir, çekerdim içime, ağzıma girerlerdi. Yapma. Yapardım. Tutkuluydum ve hep isterdim onu. Bırakırdı. Alırdım. Dışarısı sakin, sessizdi, ben deli bir sarhoş. Kapıya yöneldi. Gidecek mi? Evet, anla artık bunu. Bavulun üzerine oturdu. Kafası önde. Hep önde. Biraz daha zaman mı veriyor? Bana, kendine… Neye… Kime… Yağmur da başladı. Durmasın, beklese. Hep yağsa . Gün yağsa, gece yağsa, kalksam, gel desem, gitsek, bir gece daha, dünyayı, yaşamı, ne varsa şöyle bir yana bırakıversek, öpsem, öpsem… doymasam. İyice de karardı evin içi. Bezginleşti.

SENİ BIRAKMAYACAĞIM…

Öyle demiştim. Kaç yıl. Üç. Geçtik üç yılı. Onunla. Ne çabuk. Aktı mı günler! Boşluğa düştük de anlayamadık mı? Gelirdi-n- . Çıkış saatimden on dakika önce. Beraber çıkardık. Gece ikimizi sarar, yol gösterirdi. Yürürdük. Acelemiz yoktu. Hayatın ince kaygıları da. Acıları da. Yürürdük. Yorulmadan, ipinden koparılmış iki at gibi koşarak. Demiştim bir gün. Hep benimle kal. Susmuştu. Tekrarlamamıştım. Yüreğim bir an için titremiş, durmuş sanmış da korkmuştum. Olur… Olur demişti. Kalkıp bir güzel oynamıştım. Masa örtüsünü belime de sararak. Koca deli. Koca delinim ben senin. Onsuzluk zordu artık. Kitaplar olmadan yaşamak ve onunla olmadan. Kızardı biraz. O kadar okuma. Zorun ne. Yoktu. Sadece okurdum. Akıyorduk, gürül gürül, yenilenerek… Ben, sevgilim ve kitaplar… Ne isteyebilirdim ki başka!

Çatı katının üstü yağmur damlalarıyla dövülüyordu sanki. Durmayacak. Seviniyorum. Akşam da gitmez ya. Bırakmam. Kapıyı kilitler anahtarı koyarım cebime. Kalır. Kalır, bana bakarak karşımda.

Tepsiyle döndüğümde oda hepten karanlığa gömülmüştü. Masaya bırakıyorum dünden kalma fasulye, pilavla donattığım tepsiyi. Onun seçtiği perdeleri çekip, lambayı açıyorum. Oturuyorum. Gelse ya. Başı önde. Bekliyorum. İkide bir saatine bakıyor.

Yemeyecek misin?

Bir lokma alıyorum tabaktan. Bırakıyorum kaşığı. Sigara yakıyorum. İlk önce boğazımı yakıyor duman, sonra boş midemi. Bir bardak su doldurup bir dikişte içiyorum. Odanın içinde dolanıyorum. Önünden geçip dar koridorda bir ileri bir geri. Geçerken dokunmak istiyorum. Saçlarına, Diri omuzlarına, önüne eğilip… Yapamıyorum. Yeniliyorum kendime.

Yalnızlık. Gene sana kavuşacağım. Anlaşılan. O hâla oturuyor. Kaç saattir. Bilmiyorum. Yağmur da dinmedi. Dinmesin. Onu da bilmiyorum. Telefonun ahizesini kaldırıyorum. Numarayı çeviriyorum. ‘NUR TAKSİ’ mi? Evet. … No… Bir taksi. Kapatıyorum. Doğruluyor. Mantosunu giyiyor. Çıkıyoruz. Taksi geliyor.

Hoşça kal…

Kapıyı kapatıyorum. Ev binlerce ton ağırlığın altında. Eziliyorum.

Yorumlar (4)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved