Bu bir başlangıç olmalı…

Ama sonunda başlayan…

 

Bazen hani neresinden başlayacağını bilemez insan. Aslında o, neresi değil neden başlamalıyımın bana verdiği kaçma içgüdüsü olmalı. Başlamam gerektiğini biliyorum, hatta geç kaldığımı bile hissediyorum, bunun bana zarar verdiğini bile fark ediyorum… Ama neresinden başlamalıyım bahanesinin günahkar tadıyla unutuyorum yada unutmak istiyorum. Sana zarar verdiğimde bunu tekrar fark ediyorum. Sen o kadar kapılmışsın ki bana, sana zarar verdiğimi anlamıyorsun bile, masum masum yüzüme bakıyorsun, içinde olduğun durumun olağanüstülüğünü bana olan aşkının belirtisi sanıyorsun. Gözlerinin parıltısı, bana olan aşkını içimi acıtırcasına gösteriyor. Gözlerindeki ışığı görüyorum ve kendime yine kahrediyorum. İçimdeki yıllarca hiç eksilmeyen gitme duygusu tekrar ortaya çıkıyor, yani yine o aynı duyguya kapılıyorum nereden başlamalıyım?… Kaçıyorum…

 

Neden bunu bize yapıyorum bilmiyorum ama artık başlamalıyım bunu hissediyorum… Yanımda olmanın verdiği o arsız mutluluğa tekrar geri dönüyorum… Ve yine onlarla karşılaşıyorum; gözlerindeki parıltı… Sanki bilinmeyen bir hastalığa yakalanmış çocuğunun hayatını hastalığından hiçbir eser kalmamış gibi sürdürmesini izleyip, bu durumun mutluluğunu yaşıyormuş gibisin…

 

Sürüden ayrılmış göçmen kuş gibi hissediyorum kendimi, zamanında göç edememiş bir kuşun tekrar havalanıp son kalan gücünü birkaç kanat çırpışına harcaması gibi yüreğim havalanıyor. Ve sen beni yere düşüren cümleyi yine kuruyorsun; Bıkmadın mı artık bu gelgitlerden? Gerçekten artık bu gelgitlerden bıkmamışmıydım? Bu durum beni hiç yormamışmıydı?

 

Ne kadar yüzsüzüm… Sevgimi? Alışkanlık mı? Yoksa tamamı ile aptallıkmıydı?… Bunu bildiğimi sende biliyorsun… Ama artık ne sen nede ben bunu telaffuz etmek bile istemiyoruz Gerçekler artık ikimizin de içini acıtıyor. Birbirimizi gördüğümüzde karnımızda kelebekler uçuşmuyor artık… Çünkü uçmasını ne sen nede ben istiyoruz…. Sıkılmadık mı artık bu gelgitlerden? Artık başlamalıyız! Ama neresinden?...

 

O cümle… Yere düşüyorum, kalbim korkuyla atıyor, ya son gücümü tüketip artık bu dünyadan gidersem, seninle mutluluğa göç edemezsem, kalbimin hızla attığını hissedemezsen… Artık birbirimizden haber alamazsak… Görüşmediğimiz günlerde bile ‘lanet olsun sana harcadığım zamana’ diyerek açtığın telefonlardan anladığım özlemlerini… ‘Çık hayatımdan artık dayanamıyorum’, yazarak gönderdiğin mesajlardaki sevgini…. Doğum günün yaklaşırken beğendiğin saati ilk bana anlatmanı… Özlüyorum seni… Yanımdayken bile…

 

Sanırım tükettik artık. Hiç bir şey kalmadı. Ne eski sen, nede eski ben… Özlemlerimiz hep eskide kaldı, hiç birbirimizin yeni halini istemedik, kabullenemedik birbirimizin yeni kimliğini… Tükendik artık... Bize bir faydası olmayacağını bildiğimiz halde atmaya kıyamadığımız eski boş ajandalar gibiyiz… Ne sen beni atabiliyorsun nede ben seni… Sanki o yıla geri dönüp randevularımızı not alacakmışız gibi, hiç bir şey yazmadan bekletiyoruz birbirimizi… İkimizde biliyoruz, bu mümkün değil artık… 25.05.07 Çapa Mustafa AVCI

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan mavci66 (Kayıtlı)