İnanılmaz öyküler anlatırdın. Islak yağmur sarısı gözlerini çevirip üstüme. Gitmelerin imkansız bir aşkın habercisiydi. Yine de tüm şiirler yoksul akşamlarda sana yazılırdı. Aralık ayında başladı kırlangıçların göçü. Nereye gittiklerini onca yalvarışa rağmen söylemediler. Yorgun kanatları şehla gülüşleriyle yağmurları götürdüler.

O vakit yalnızlıkla tanıştı artık yüreğim. Tüm sevdaların boykotundaydılar artık. Bir sabah trampetlerle asılmak için bölücü kararlar aldılar.

Üst üste yangınlar içinde ellerin hep üşür gibiydi. Saçak altlarında severdin yağmuru, su birikintilerinde kâğıt gemiler yüzdürürdün. O sıra biri gelirdi öncelerinden, deniz kokardı üstü başı. Ne almıştı deniz. Neler götürmüştü özlemlerinden. Korkum kıyıya vururdu soramazdım. Bilsen nasıl kıskanırdım seni nasıl içime büyürdü..

Göründün iklimler sonra siyah beyaz fotoğraflar gibi. Bilir miydin resimler hüzünleşir yılların kollarında. Yitirmişlikler başlar ilk sevgiliden son dosta kadar. Sadece gülüşler ve iç çekişler kalır değişmeyen. Hayır bu kadar uzun yaşamadık deme bir tek kırılası kalemler kaldı ölümü engelleyen..

Evet şair haklısın ‘’yağmurlar geri dönmeyecek’’. Üstelik düşlerim korkunç yenilgiler hazırlıyor uçarı yüreğime. Penceremde usta bir ressamın sonbahar klasiği. Dökülen yapraklarla lanetliyorum o uzak sevgiliye yazdığım tüm şiirleri.

İnanılmaz öyküler anlatırdın. Islak yağmur sarısı gözlerini çevirip üstüme. Gitmelerin imkansız bir aşkın habercisiydi. Yine de tüm şiirler yoksul akşamlarda sana yazılırdı.