Gürültü kirliliğinin tam da ortasında kalmışçasına ağrır kimi zaman gözlerimizin çizgileri.
...

Eksiltili Tümceler

Gürültü kirliliğinin tam da ortasında kalmışçasına ağrır kimi zaman gözlerimizin çizgileri.
Fırça darbeleriyle kopup giden saç tellerimiz gibi dökülür bu günümüz dünümüze. İstesek de dönemeyiz her an yanımızdan uzaklaşan şu anımıza. Geçip gidenimize. Kalakalırız eksiltili tümcelerimizin sonundaki üç noktalarda, dünler devşirilirken yarınlarımıza. Eksiltili tümceleri tamamlamanın bir yolu olmaz mı ya da üç noktaları teke indirmenin? “Bilmeyiz” der ve bu kelimenin sonuna da üç nokta koyarız; üç nokta kirliliğinin tam da ortasında. “Kim boyamış?” deriz yüz çizgilerimizi bizim için siyaha ve hiç sevmem, sevmeyiz siyahı. Siyah parmakları görmek istemeyiz çocuk bakışımızda. Korkarız.

Bir kalem var mıdır acaba, eksiltili tümcelerimizi tamamlayacak? Bir silgi var mıdır acaba, üç noktalarımızı silecek? Omuz silkeriz. O noktalarda sek sek oynasak, gitsek en başına hayatımızın. “Olmaz mı?” deriz şu anlarımızı harcayan o anlarımıza. En yeni baştan tamamlayabilir miyiz, tamamlanamayan eksilenimizi? En hasta olduğumuz anlarda sunulan bir bardak taze sıkılmış portakal suyu misali iyi gelir mi açık yaralarımıza basılan tuz?
Hayata dair tüm şovlar kırmızı ferrariyle uzaklaşırken tam gaz, yanımızdan. Üstelik otomatik
vites. Biz geriden bakarız egzos dumanına bürünmüş baston yutmuş gibi duran şimdimize. "Akşam bana gel, yemek yaparım sana." desek, "İnanmıyorum ya, deli misin? Üstelik bu soğukta" der üç noktayla eksiltiveririz tümcelerimizi. Kırmızı ferrarinin benzininin bitmesini bekleriz.

Grileşmiş yüzüyle bakar bize "düşünürüz"lerimiz. Bu yazımın sonunun istediğinizce olamıyacağı
gibi hayata dair yaşanacaklarımızı da istediğimiz gibi tamamlayamayız çoğu zaman. Üç nokta ile der ve devam ederiz hayata, yaşama ya da her ne diyorsanız hepsi aslında bir olana. Çöpe dökülen kokmuş yemek misali dökülür şimdilerimiz sonralarımıza. Yarınlardan çaldığı dünlerimize.

Sonra...

Madde bağımlılarının titrediği gibi titrer hayatımız ellerimize. Karanlıkta bir başına bırakılan
küçük bir kız çocuğu misali bakar gözlerimiz karalara bürünmüş yapraklara. Oysa çamlar yeşil
olmaz mıydı her mevsim gözlerimiz misali? Yoksa bize mi her renk beyaz ve siyah diye belletilmişti? Aynalara bakmak aklımıza bile gelmezken tam da bu belletilerin ortasında çıplak ayaklarımız koşar gelir mi o anlardan yanımıza? Bilmeyiz. Eksiltili tümce ve üç nokta deriz.

Ve...

Yepyeni bölümüyle hayat ya da yaşam ya da siz ne diyorsanız hepside bir olan "o" girer kolumuza.Eksiltili tümcelerinizin, eksik cümlelerinizin ya da her ne diyorsanız işte "o"nun üç noktalı yerlerini gönlünüzce tamamlayabilmeniz dileği ile.
Hayatınızın her hakkı ne diyorsanız işte "o"

01.02.2008
00:17
atamankale

Yorumlar (26)