Düz bir yazımızı noktalama işaretleri kuralları ile
ya da kuralsızlığı ile bunalttığımız gibi,
sıkça dara sokarız hayatta bize ait olan yapmak istediklerimizi.

Bazen yapmak istediklerimizle
"Hayır YAPmamalısın bunu"larımız çarpışırlar.
Ben taraf tutmuyorum. Onlar çarpışadursunlar.
Bir köşede - ve bu arada hayat akarken- biz duruyoruz...
içimizdeki çocuk denilen o çocuk -ki henüz tanışamadığımız- avazının çıktığınca tepinir durur...

 

"Istiyorum!..."
"Hayır, YAPmamalısın!..."
"Istiyorum!..."
"yapMAMAlısın!..."
"Istiyorum!..."
"Toplum kuralları..."
"Ama istiyorum!..."
"Dini kurallar..."
"Ama...ama...istiyorum!"
"...lık...lik..lok..luk...kuralları..."
"Ya ben istiyorum!..."
"Kurallar..."
"Istiy...."
"Kural..."
"Yapacağım ha!..."
"Yanarsın ha benden söylemesi..."
"Yap...da toplum (da) sana çalı çırpı atıp tutuştursun..."
...ma...(da) bir başına ateşinde sen ol çalı da çırpı da..."
"Yap...da dinde yan... "
....ma...(da) bugününde yan..."

 

yap ya da
YAPma ya da
yapMA...

 

Çay alır mısınız?
Kaç şekerli olsun?
Şekersiz lütfen.
ŞekerSIZsiniz.
Yoksa şekersiz misiniz?!
Sadece sordum canım.

11.OCAK.2008---11:23

 

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan hiç (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)

Yazan selen (Kayıtlı)

Yazan minna (Kayıtlı)