“Öyle bir acı bırak ki onlara, iz bırakanlardan kaçarken seni bulsunlar yalnızca...”

(bölüm1)

ölü bedenin

Maviliğe batan güneşin ardındaki kızıl yoldan gelmişti bir gece. Yağan yağmurlar ve gökyüzünün altında dolaştı günlerce, habersizdi olup biten her şeyden. Çünkü kalem tutan eller tutmaz olmuştu artık. Herkesin beklediği şeyleri beklemeyenleri aramaya başladı beklentilerden kaçarken. Hava kararmaya başlamış ve sokaklara şehrin acıları boşalmaya çalışıyordu. Acı verenlerin oluşturdukları uğultularla kaplı bir dünyaya geldiğinden habersizdi masum şey. Buz gibi bir sobanın etrafına toplanmış çocuklar gibiydi midesi ve tüm vücudunu sarmaya başlamıştı artık bu duygu. Yaptıklarında nefretlerini de boşalttıkları bir yer, orada sığınabileceğini sanıyordu ve uçtu gitti şehrin atıklarının yüce mekânına. Herkes herkesti orada. Çünkü yüce makamlara erişmiş insanlar gibi yaşamıyorlardı acılarla beslenenler. Ağaç deviren filler gibi büyük bir güçle yapıyorlardı işlerini ve hayretle izliyordu onları ölmüş yaşamlar. Nereden buldukları belirsiz, belki de yakılan nefretten çıkan tılsım veriyordu bu gücü yağmur insanlarına. Masum şey orada bulmuştu hayatını. Gökkuşağının altında ki güzellikler diyarına giden yoldan geçip bu atık şehre ulaştığı için minnet duyuyordu mutlak güce. Ta ki bulutlar karartana kadar tüm güzellikleri. Herkes olmayanların yok ettikleriyle beslenen yüreği onlara acımaya başlayınca değişti her şey. Yüzlerde gördüğü ifade acı vermeye başlamıştı o küçücük yemyeşil yüreğine. Anlamadan nedenini, bulmaya çalıştı kaderini onların arasında. Gökkuşağı diyarında mutluydu herkes acılarıyla, ama o acıların kaynakları neredeydi! Kaynak sularının aktığı gibi değil, ters yöne yürüdü bulutlardan. Bilmediği şeyi arıyordu bilmeden. Ve köleler gördü sönmüş yıldızlar gibi yakaran, beton duvarlarla bağlanmışları güç kaynağına, bağlanan lambalar gibi. Yanarak yapıyorlardı işlerini onlar. Özgür kaldıklarında da sekiz köşeli bir merdaneden kaçmaya çalışamayan paçavralar gibi kalıyorlardı boş sayfalarda. Yüreği burkulmuştu bunları görünce, kendi halinin ne olacağını düşünemeden.

Koştu yine melekler diyarına, gözyaşı dökemeyen katledilişler için. En nadide taşları topladı, bulunmaz tatları, yok olmamış duyguları ve kırılmış balonları onlar için. Kuşlarla uçurdu tüm parçalarını, bulamadıkları. Göreceklerinde beklemediği tepkileri beklemesi gerektiğini bilmeden gitmişti yüreğinden çıkanları vermeye. Gördüklerinde; karardı gökler, kabardı denizler, yanmayan dağlar yanmaya başladılar anlayamadığı bir şekilde. Taşlar yandı dağlarda, tatlar boğuldu denizlerde ve balonlar patladı göklerde. Yüreği dağlanmıştı nefretle masum aptallığın. Ve duygular, özlem duyduklarını sandığı ama bulduklarında gözlerinden çıkan oklarla dağıttılar karışan duyguları gökyüzüne. Yağan yağmurlarla nefrete dönüştü tüm güzel duygular ve masum kedi, gri bir alaşıma döndü bu döngüden. Kurt parçalayan köpekler gibi saldırmışlardı onun üzerine. Zor kurtardı ruhunu ama bedeni sapasağlamdı dağlanan yüreği dışında. Acı veren acısızların körelttikleri köleler, görmeyen gözleriyle en büyük acıları göstermişlerdi ona. Ama kaçabildi denizlerin en derinindeki renkli mercanlar ülkesine. Acılarla çoğalttıkları mutlulukları yaşayanların arasında soğuktan titreyen sarmaşıklara dönmüştü kurtulmak için özleminden. Ansızın, mutluluk tüketen acılar meydana geldi güneşin doğmadığı günde. Tüm balıkları yutuverdi kara bir balina, gösterişsiz sarmaşık dışında. Nefesini susturmak için sardı o yaratığı küçük gri. Mutlu bedenleri sindirdiğinde acılar doldu içine ve daha da büyüdü sarılmış beden. Ne mutlu ona, parçalandı bedeni, ruhunu kurtarabildi gri kedi. Işıkları söndü renkler ülkesinin, kaybolan güzelliklerden karardı. Yeni yeni kokular yükseldi yanan duygulardan. Bir nokta güzelliği vardı acısızlar ülkesinin ama onu da içtiler kızıl kanlar gibi.

Sanmayın bitecek her şey böyle yok oluşla! Gün dönecek bir an ve acısızların acıtan nefesleriyle dirilecek onun bedeni. Aydınlanamayacak hiç bir an doğacak onun bedeniyle. Yok olmak için geldiğinde zaman, onun nefesi eritecek sizleri, yaşattığınız acıları kusacak çürüttüğü bedenlerinize ve kararmış yüreklerinizi toplayacak bir bir. Sardığında korku gökleri ve yerleri yok ettiğinde nefesi, tüm geçmişleri bitecek, tüm acılar ve kendisini yok edecek gözyaşı dalgalarının üzerinde. Yolunu bulamayan martılar kaldığında sadece, harekete geçecek güneş, tüm çocuklarıyla birlikte yeşertmek için yerleri. Ondan kalan tek şey, mutluluğun doğurduğu nefret olacak geriye...

Yorumlar (11)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved