ustayı saygıyla anıyoruz..

"Üstadım, 
 
Elbette hatırlıyor, ama artık umursamıyorsundur, sen öleli otuz yıl oluyor. Sana Tutunamayanlar'ı, Tehlikeli Oyunlar'ı yazdıran bu memlekette, zamanla değişenlerle hiç değişmeyenlerin dökümünü yapmak; yokluğunda olanları bir bir anlatmak mektubun kelıracağı şey değil. Ayrıca gerkli mi, ondan demin değilim. Bazı şeylerin kolay değişmeyceğini sen zaten biliyordun. Seni yazar yapan şeylerden biri de, sende içselleşmiş bu yerleşik, bu kara bilgiydi belki. Yalnız şu kadarını söyleyeyim: Daha önce başkalarının başına gelen şey,senin başına da geldi. Yalnızca kıymetin bilinmekle kalmadı, aynı zamanda 'entellektüel camia' içinde moda da oldun. (Bu cümlenin tadını en çok sen çıkarırsın!) Senin "Ben buradayım ey sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?" lafını herkes üstüne alındı. Şimdi malına, mülküne, makamına, 'tutunduğu' iktidar çeşidine bakmadan her önüne gelen kendini, senin 'tutunamayanlar'ından biri sanıyor. 'Tutunamayanlık' nicedir bir edebiyat hali! Zaten sen hep oyunlardan sözetmezmiydin!  
Bilirsin: Ölüler çabuk kimsesiz kalır. Sahipleri çoğalır çünkü. Sen bundan kurtulabileceğini sanmıyordun değil mi? 
Bütün bunları düşündükçe aklıma Necatigil'in dizesi geliyor: "Siz böyle olsun istemezdiniz." 
Hangimiz böyle olsun isteriz ki, ama öyle oluyor.  
*** 
..." (Murathan Mungan; Oğuz Atay'a Mektup, s.22-23/Mesele Dergisi, Aralık 2007 , sayı:12)

hatırası önünde eğiliyoruz.