Kıyamet çocuklarıyız biz
Neye dokunsam
Eskimiş bir hüznün kokusu ellerimde

Kıyamet çocuklarıyız biz
Neye dokunsam
Eskimiş bir hüznün kokusu ellerimde
İliklerime kadar sinen
bir geçmiş zaman yorgunluğu.
Biliyorum ki
tarihi kanlı bir yortu bu toprağın
ve bahçemde ölü hayatlar üzre yeşeren
sinsi bir meyve.
Dibi tutmuş ayrılıklarda
kazıdığım son umudum!
Sende ellerimden kayıverip gitme...
Bak eksiliyor ceplerimde
çocukluğumda biriktirdiğim çakıl taşlarım...
ve hep daha bayatsı olacak
günden güne ötelenen nefes alışlarım!
Kıyamet çocuklarıyız biz..
Ürkek bir sonla yad edilecek
kaçışlarımız .
Her yazgısı eksik olan
bizimle anılacak.
koca bir günahı taşıyacağız
İnsanlığın ayaklarına.
Ve kimse almak istemeyecek emanetini.
Kimse bilmeyecek,
geçmişim bu güne yansıyan suretini...
Kıyamet çocuklarız biz....
Yüzü herkesten alacalı olan.
Damağımızda zamansız bir tat.
Adı konulmamış bir meyve belki de...
Hani Adem den de daha önce
her nesne isminin yazgısına düşmüşken,
kıyamet çocukları denilmiş bize...
Sur a dayanan nefes kadar telaşlı bir günde
Herkesi akıtacak avuçlarımızda nasırlaşanlar...

Yorumlar (2)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved