ağır kapı aralandı,
portakal kokuyordu
elleri kapının.

seslendim uzaktan
sesimi ne ben duydum,
ne karanlık ne de acı.

ben acıyı duydum
da
duymazdan geldim.

üstüne gittim
el örgüsü bir kazağın;
içi boş çıktı.

ağlamaktan
içim çıktı da
kapı öyle kapandı.

elleri portakal kokulu kapı
küstü sonra
bir küsme oldu.

bana bakmadan
beni görmeden
ve hatta
hissetmeden beni.

sevmişti oysa
yanan yeşil ışık.

konserve insanlar bile
şirin gözükmüştü gözüme
de
bir sen gözükmedin
kalbimdeki kocaman göze...

gözlerimde yalancı baharların esintileri
ellerimdeyse yanıklarla sadece
bir gün döneceğim yine
belki bir gece
yakamozla vurur tenim sahile
yada bir daldan süzülür
ölüm gibi sessizce ruhum,
bir açlık bilirdim ki
açlıktı ölüm
hemde ne açlık
güneşe aya değil
bir çift seseydi sadece
kuruyup giden gecelerde
geçmiş ve geleceği bütünleştiren
ayrılmış yolları kesiştiren
mezarlarda bedenleri eşeleyen.
geldiğinde toprak dolduran bardağın dibine
bir tokluk ki
getirecek ölümü sessizce
belki bir gece
yine vuracak tenim sahile
ölüm gibi sessizce...

Karanlıktan korkuyorsun ama ışığı da istemiyorsun. Karmaşık bir şey. İçinde bir darbeyle kuma dönüşecek taşlar var. Başkaları gibi olmak istemiyorsun ama kıskanıyorsun onları. Hem farklı hem aynısın. Koşuyorsun, durmadan, soluk almadan, düşmekten korkuyorsun ama uçurumun kenarı da heyecan veriyor. Yazıyorsun, gizlice, başkaları da okusun diye ortalığa bırakıyorsun. Kızıyorsun sonra, sır olmak aynı zamanda da ortalığa çıkmak istiyorsun. Ağlayınca senin güçsüz olduğunu düşüneceklerini sanıyorsun, yastığındaki göz yaşı lekelerini saklamayı unutuyorsun. Şarkı söylüyor, yeterince bağırmıyorsun. Kahkaha atmadan gülmenin tadına varmak istiyorsun. Yalnız ama kalabalıkta, kalabalıkta ama yalnızsın. Uzaktasın, saklanıyorsun ama görünmek için elinden geleni yapıyorsun. Görünürken de gözlerini kapatıyorsun, saklanmak için. Ben kendimi görmezsem, kimse görmez diyorsun. Ölmeyi düşünüyor, gün ışığına, yollara, patlamış mısıra, kavgaya, göz yaşına, hayatla ilgisi olan her şeye, her ana, her renge, her dokunuşa bayılıyorsun. Dinlemeden konuşmak, konuşmadan dinlemek istiyorsun. Sessizken konuşuyorsun, konuşurken susuyorsun. Anlamsızlığın içinde anlam arayıp kendini yoruyorsun. Başkaları mutlu olsun diye, yalanlar söylüyor ve kendin de ona inanıyorsun. Dokunuyor hissetmiyorsun, hissedeceğin şeylere dokunmuyorsun. Sevmekten korkuyor, kaçıyorsun ama arkanda iz bırakıyorsun, seni bulmaları için. Eline içindeki taşları kıracak çekici almayı bekliyorsun. Korkuyorsun, sarsılacaksın, sarsacaksın seninle ilgili olan her şeyi, herkesi. Yine de rahatlayacaksın. Yapamıyorsun, elin uzanıyor o çekice ama yapamıyorsun. Bekliyorsun hala bekliyorsun. Alacaya dönüyor hayatın. Her anın alaca. Belki böyle yaşar gidersin. Belki de… Üç noktaları biriktiriyorsun hayatında

Bugün mümkünse beni düşünme.
Sen, yüzüne giydirdiğin soğuk terler için yapabileceklerini anlat sokağa.
Olmadı,
minik acılar orkestrasını olmayan kollarıyla idare etmeye çalışan şefin
protez hayalinden bahset hafif,alttan
ama sakın sarktığın dünyadan boşluğa düşme!
ki bilirim o dünya çok sarhoş ve fettan