Sabah, güneşi elleriyle kapattı ve gecenin üzeri yıldız işlemeli yorganını örttü adamın üstüne. Biraz daha uyusun, biraz daha kalsın benimle. Rüzgardan saçlarını yaydı koynuna, yüzüne değince elleri, sakalları battı ve yüzünde yarım bir gülümseme belirdi. Güneş sabırsızdı, daha fazla tutamadı onu, yaktı ellerini.

“Sessiz ol, onu uyandıracaksın” dediyse de umursamaz güneş, yüzünü adamın yüzüne yaklaştırdı. Yavaşça açtı gözlerini. Dışarıdan bütün çiçeklerin kokularını getirdi adama, sabah hediyesi diye. Gözünde gördü yine yolları, ayrılık zamanı geliyor. Bak saat işliyor, otobüs bekliyor.

“Gitme! Benimle kal”

Kararlıydı adam. Üstelik çocuk değildi artık. Gitmesin diye yağmurlarla, şimşeklerle korkutamazdı onu.

“Büyüdüm ben, ninnilerinle uyuttuğun küçük çocuk değilim. Bırak beni.”

İçine hapsetti acısını, yine de gülümsemeye çalıştı. Kalbi kırılmıştı ama o mutlu olacaksa, varsın kırılsın.

Öğleden sonra dışarı çıktı adam. Sevdiği her yeri tekrar dolaştı. Hatıra bıraktı çayının dumanını, simidinin kırıntılarını. Zaman geçtikçe, dudağının kenarından bir gülüş parçası daha koptu. En sevdiği tepeye çıkıp, nazlı nazlı dalgalanan denize baktı, gözlerine maviliğinden bir parça sakladı. Söylemeliydi artık. Sabahki sözleriyle kırmıştı onu.

“Belki yine böyle bir sonbahar günü, bir başka şehre tepeden bakacağım ve senin kadar güzel olmadığını, beni senin kadar sevemeyeceğini haykıracağım. Kıskanacak ikimizi de o yabancı şehir. Kalbime dokunmak isteyecek ama bulamayacak onu orada. Çünkü ben onu sana bırakıp gideceğim. ”

Gülümsedi. Sıcacıktı. Bin güneş doğmuştu sanki.

“Neyinim ben senin?”
“Anam, babam, kardeşim, sevgilim, her şeyim. ”

Akşam gitme vakti, elinde bavulu ve karanlığa sakladığı göz yaşlarıyla yola çıktı. Bavulunu taşımak istedi şehir.

“Ağır değil bavulum. Hadi sen işine bak, ben giderim. Senin hızlı hayatından ağır ağır geçer giderim. ”

Her adım daha uzağa, her uzak daha yalnızlığa.

“Beni unutmayacaksın değil mi?”
“Elime doğdun, nasıl unuturum. Bak ayak izlerini hala saklıyorum. ”
“Hoşça kal şehrim, hoşça kal her şeyim. ”

Otobüsün tekerleri yüreğinden geçerken, yağmur bulutlarına yasladı başını. İki gün aralıksız ağladı.

Yorumlar (6)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved