fazlaydı belki hayat
verdim ama
alamadım üstünü hala geri,
o da kalsın be anam
neye yarar ki
olmadan yanımda
bir diğer parçam.
kalsın ki
harcanmasın o da
bütünlüğe varmadan.
bir yerlerden düşerken aşağıya
sesini duyarım belki
yine aranır gözlerim
bitmeyen sözlerimi
bilirsin sen derdimi
demez miyim
yine sevdin mi beni..
o da kalsın be anam
neye yarar ki
olmadan yanımda
diğer parçam.
yine çıktım mı
ararken bozuklukları
doldu mu avucuna
kan gibi adım.
Bilmez misin
silinmez bir lekedir
adın anlımda
ve
her dokunuşunda
sen adıma
kanar gözlerim
dolar avuçlarım
avucuna dolar yine canım
dökülürken parmak aralarında
kıyamaz dersin
al yine sende kalsın adın.
o da kalsın ben anam
neye yarar ki
hayatım olmadan.
unutulmuş bir candan
çıkar ruhum
çatlayan bir camdan sıyrılır yine
rüzgar gibi
eser sonbahar yapraklarıyla
döner dolaşır
yine gelir bana
ama
o da kalsın be anam
istersen toprağa sal hiç dokunmadan
bir ümit
bir filiz daha çıkar belki canımdan
onu da koparır alırsın sen
ikimize de acımadan
yine dolanır adım diline.
Hepimizin içinden masanın üstünde duran bardağı alıp fırlatmak geçiyordu. Yapmadık. Ses çıkardı. Ses çıkarırdık. Birileri duyardı. Bunun yerine hepimiz masanın üstünde duran bardağı sessizce ağzımıza alıp çiğnedik. Kimse; ama kimse bilmiyor.
Son yazılar 
