Güneşli bir pazar günüydü
Fazla aydınlık geldi dışarısı ona
Tırnaklarını alıp kanepeye oturdu
Tırnaklarını çitlerken 'sakatlığımdan bi şey yapmalıyım
diye düşündü.
Elmalı kurabiye yaptı sakatlığından
Pulbiber koydu tarçın yerine
Oturup inleye inleye yedi
Enfesti sakatlığı
Ama acıydı

Bağırsaktan boşalırcasına yağıyordu yağmur. Bu bok gibi havada ne demeğe dışarı çıktığını bilmez halde yürüyen adam, su birikintilerine basmamak için tuhaf bir rotada ilerliyordu.
 
Kendini bildi bileli yalnızdı. Zaten kendini bilmesini de yalnızlığına borçluydu.  
 

bize katıl buzdan gemilerin yazarlarından biri ol.

sen… tutunduğum yay…
kıvrıldığım hece..
bu… diyemediğim arzuhalimdir..
tınlıyor hiçlik cankulağımda…
duyuyorum seslerini kılıçlarının..
bu yok tepesinden sana sözüm var..
meczublar bölüşmüş sancılarımı…..

Başkalarının yolculuklarında bulmak kendini… Başkalarının baktığı aynalarda yüz olmak. Başkalarının yazdığı kelimelerde kendi hayatına, kendi acılarına dokunmak…