biz kaç denizi -kara- ya boyadık düşlerimizde.. kaç topraksız kaç mülksüz kaç hüznü boğduk kara(r)sızlığımızda..dibi delik şişeleri akıttık yokluğumuza..yokluğumuz kırmızı yokluğumuz siyah yokluğumuz paris komününde direniş barikatı.. esmer pamuk işçileriydik güvenlik hissiyatıyla çevrelenmiş topraklarınızda..tecavüzcüsüyle evlendirilmek zorunda bırakılmış kocaman gözlü öfkeli kadınlardık dil din ırkla kirlettiğiniz oğrafyamızda..iyi kuşların simurgu bulacağına dair ümidini taşıyan masum çocuklardık ekonomi riterlerinizde..ve topraklarınız; topraklarınız kan kırmızısı, topraklarınız yalnızlık karası..tüm hayallerimizi denizlerimize açtık..bir tek çayır çimenim kaldı o ise tüm umutlarımın yeşerdiği sevda ütopyası..

Suyu arardım, gökyüzünde.

Suyu arardım, torağın kucağında

Gökyüzü ve toprak…

Ne yakarış ne de avunuş..

Katilimi gördüler bende bilmeseler de içimde gezenleri. Ne anladıkları umurumda olmadı asla. Gitarın sesine kaptırdım ben kendimi. Ne olmuş ne olacak umurumda değil hiçbiri. İçten bir sesle ağlamak tüketmeye yetiyor çünkü bu nefesi. Ama birden olmuyor asla hiçbir şey. Çünkü :

Yatakta uzanıyorsun.Örümcek ağının narin yapısına çivilenmiş sivrisinekler gibi kıpırtısız ve yensem de bitse der gibi bir uzanış ve susuş hali.Tavanın her zaman pürüzlüydü.Beyaz, aşağı doğru sarkıtları olan bu tavan üst kattaki komşuya göre tabandı.Demek ki aynı şey farklı yerlerden ve yaşantılardan bakıldığında ayrı amaçlar için kullanılıyordu.Senin ulaşamayacağının üzerinde bir ötesi ayak gezdirebiliyordu, koşabiliyordu hatta iki buçuk yaşındaki kız çocuğu bu tav/banın üstünde tepinebiliyordu.

Kahvesini bekliyordu. Bu kadar uzun sürmemeliydi. Hemen hayal dünyasını kullanarak bir senaryo yazdı.