...
Tüm umutları dilinin altına saklayıp
Susup kaçar sen kokulu şehirden...
Uzun uzadıya anlatmaya gerek yok bu öyküyü
Yaşandı bitti deyip kaldırır tozlu raflara...

Top atıp, camı kıran utanmaz çocuk edası vardır satırlarında
Bir veda mektubu bile bırakmadan düşer yollara...
Kimi zaman kurşun yemiş tabelalara denk gelir gözleri
Kimi zaman yarin hançerini yemiş yüreklere...

Dilden dile geçer sözler
Sözler söz olmaktan çıkıp işlenir kan denen mürekkeple benliklere...

Susmazsın bilirim şair,
Sen yolların delisi, bense seni anlatan kirli kalemin sahibi...
Ellerim sana bulaştı ya
Günahların en büyüğüsün sen...
Çektin gittin,
- hiç sormadın Kızkulesi aşıklarına
Ya da Marmara'ya kanat çırpan martılara.
Bide Kadıköydeki simitçi, sakın unutma...

Sormadın ulan işte
Sormadın kahrolası...

Gidene yol yakışır
Gidene yol yaraşır dedin
Çektin gittin
- be şair!..

Şimdi
Gözkapaklarım bir balıkçı oltasına yem olurken
Tüm yalan sözleri bırakıyorum bir kenara
Kaldırımlara düşüyor dudaklarım
Islanıyor elimin ayasındaki coğrafya

Susmuyor bulutlar
Susmuyor ulan işte,
Ağlaşıyor rüzgarla...


Gidene yol yakışır
Dönene bin yıl işkence.....
Şimdi ne söylesem yalan
Gözlerinden başka be, gözlerinden başka......


Gökay Birkan SUCAKLI

bana bir Orhan Gencebay olsaydınız
bıyıklarımdan şiirler yolardınız Orhan Veli’ye
ve siz kangren demezdiniz tüm bunlara
körebenin açık olan gözlerine
sizi aradığım kadar inanmazdınız

ben otobüsten indim
o da indi
tarih iki bin falan olmamıştı
elimi attım kuşlu aynam

Son dizeyi duyabilmek için yüzümü iyice yaklaştırdım içki kokan ağzına. Daha önce bu türlü bir yakınlığımız hiç olmadı. Sızmadan, tam anlamıyla sızmadan son dizeyi de duyabilmekti bütün çabam. Ağzının içinde yuvarlanan, bazen büyüyüp kocaman olan bazen ezilip adeta yassılaşan kelimeleri ayırt edebilmek için harcadığım çabayı, bilmem başka ne için harcamıştım? Hayyam’dan Rubailer’miş. Bilemezdim bunu o zamanlar. Öğrendiğimde de ‘’tabii ya ne olabilirdi ki’’ gibisinden, gülümseme ile karışık bir hayıflanma gösterdim.