yazmak ölmektir (bir kimsesizin öyküsü)

“Buraya ne vakit geldim” diye düşündü, banktan doğrulurken.Belki on belki on beş yıl olmuştur. Çocuklarım nerdedir annem babam. Hatırlamak güçtü.Yaşını bile unutmuş bu adam nerden hatırlasındı geldiği anı.

Az biraz şımarmalı diyorum hayata,
Hayatın tam da ortasında yaşanılamayana.
Arlanmaz utanmazca sek sek oynamalı

kah-

kah-

a-

(dım)larla.

Kırıldı akort edilemeden sol yanım,
Yen bulunamadı o saatte.
Uğursuzluğunu çaldı baykuş gecenin adabı muaşeretine,
İki kırık sevda yalpaladı karanlığımın koton perdelerine.
Lâkin tutunamadı on dört taksim B'ye.
Ajans, sona erdirip musiki fasıllarımı,
Haber geçti kaybolmuş on beş yaşımı.
Kırasım varken şehrin tüm camlarını,
Oturup bir güzel ağladım durduk yere.,
Camlar ardımdan teneke çaldı.
Güldü şehrin uyku tutmamış bir iki işkembecisi.
Karanlıktan korkan kız çocuğu büzüştü
Kırağıya düğümlendi "anne" sesi.
Bir kadın bu denli yalnız bırakılmazdı ki,
Sessizce sehpanın tozunu aldım

durduk yere

-Yarı yolda bırakılmış sadakatsizliklerden düştüm dün gece-

atamankale

Bir anda girdim hayatına. Çok da ilginç bir yolla. Buna rağmen kimseye benden bahsetmedi. “İstedim, aldım” deyip geçiştirdi hakkımda sorulan soruları. Beni hiç reddetmedi. Hemen kabullendi. Başlarda, ne şekilde davranması, neler yapması gerektiğini bilmediğinden acemilik çekti.

Nerden bilirdi ki
Külkedisine özenen küçük kız
Seneye de giysin diye
Bir numara büyük alınan ayakkabılarının
Kendisini arayan prensi kaybetmesine
Neden olacağını.