gökyüzün-

den,

durgun su-

lara düş-

üyor gece.

teninde ki,

kavis;

dilimde cehennem kalabalığı.

Neye dokunsam kararıyor, kimi arasam bulamıyorum, ne tarafa baksam göremiyorum. Havayı koklayıp, güneşi içime çekemiyorum. Bir zamanlar dokunduğum bulutlar da çok uzakta şimdi. Ateş yakmıyor, su boğmuyor artık.

Yön bulduğun ağaçların altında dönen bir hortuma kapılmış giderken martılar, fark etti doğmayacak güneşi beklememesi gerektiğini.

Sesler yankılanıyor gözlerimde,
Boş duvarlara yazılacak kadar karışık.