ruh serçe kuşu

okula yeni başlamış

teneffüste şaşkın

bir o tarafa bir bu tarafa koşuşuyor telaşla

yalnızlığı artıyor sevmiyor teneffüsü

kan ter içinde içi

hiç içine sığmıyor serçe kalbi

nefes alamıyor

korkusuna dar geliyor sırça göğsü

hiç içinden büyük

kafes kuşu değil zira kara kuru serçe kuşu

arpa darı ararken karda kör oluyor gözü

anlıyor ki yaza yetişmeyecek acele ömrü

hiç içine sinmiyor sabah külü

sevmiyor sırat kadar dar servinin gölgesini

bir bir açılıyor içindeki her bir kabir

kapanıyor teni

ot bitmeyen şu nankör toprak

buharlaşıp bulut olunca ürperip dolu dolu diliyor ki

karlar eriyince cesedi kaynayan derelerle

huşu içinde ruhu akacak serçe kuşu

ulaşacak deli nehre

ve oradan kurşuni sisler içre

mor lacivert leylaki

denizlere dehlizlere göllere

bir kaç yüzyıl yaşlarında çocuğun yüzü

ısırıp gövdesinden ayırıyor cam bir bilye gibi

içinde üryan rüyalar saklı serçenin kafasını

ağzında bir türkünün yalan yanlış nakaratı

yüzünde kuru dere yatakları

bakışı kopuk

koltuk altlarında ısıtıyor başsız serçe yavrusunu

yaşarsa şayet belli

iyi şair olacak çocuk !

İnsanoğlu oldukça garip bir varlık. Kimse nedensiz eylemlerini açıklayamamıştır tarih boyunca.

Algı.. ve zaman.. ve küçük bir ihtimal yüzünden.

aşamadığın geçitlere değil
çıkamadığın dehlizlere öfkelenmiştin
oysa göçebe tepelerde
ruhsuz bulutları okşuyordu grezielanın elleri