Çalan saatle uyandı. Pencereden sızan ışık çarptı gözlerine. Günlerin uzadığını düşündü. Bir önceki gün de aynı saatte uyanmıştı. Sanki bu kadar aydınlık değildi. Odasının daha çok güneş alacağına sevindi.

yazmak ölmektir (bir kimsesizin öyküsü)

“Buraya ne vakit geldim” diye düşündü, banktan doğrulurken.Belki on belki on beş yıl olmuştur. Çocuklarım nerdedir annem babam. Hatırlamak güçtü.Yaşını bile unutmuş bu adam nerden hatırlasındı geldiği anı.

-1-

yarı gül damlası
yarı sarmaşık kolu
bir dünyadasın şimdi
yumdun değil mi gözlerini..

yol ve yolunda olmak

7.Mart.1983 Saat: 16.20
“Pijamaların yok mu?” diye sorduklarında, ağzını açıp iki tek laf edemedi. İstemediğinden değil. Alt çenesine menteşeyle tutturulmuş gibi duran ön dişlerini diliyle ittirdiğinde dişleri yerine oturuyordu. Çene kemiği kırılmıştı. Eksik dişlerinin boşluğunu dilinin ucuyla yokladı. Çenesinin altından kemiğine ilişik bir kapak kalkmıştı.