Hayat galiba böyle bir şeydi. Yapan genelde buluyordu bir şeyleri. O an duvara çarpmanin ne demek ve nasıl hissetmek olduğunu anladı. İşte gerçek acı buydu. Aşk buydu. Ademden beri gelen ve aşk diye isimlendirilen duygu buydu. Yapmak için fırsat verildiğinde anlamadığın ama bir zaman sonra önünde hiçbir fırsatın olmayacağı bir karmaşaydı. Yanılsamaydı, öyle sanmaktı. Kelimelerin üç harfli bir duyguya yetmemesiydi.

Gün batarken
gökyüzündeki bu kızıllık yanan kalbimden göğe armağan
gözlerimi kamaştıran ışıkları şehrin
senin güzelliğini anımsatan
uçsuz bucaksız bir deniz
senin bendeki sonsuzluğunu anlatan
dönüyorum şimdi
ilerlerken kalbinin sonsuz sandığım sokağından..

AÇIK KAPILAR OLDUĞU VAAT EDİLMİŞTİ,KADINA
YÜRÜNMEMİŞ YOLLARA AÇILAN KAPILAR,
YOLUN YÜRÜMEKLE YOL OLACAĞI DA SIKIŞTIRILMIŞTI LAF ARASINDA!
İNANMIŞKEN SÖZLERE
SAVRUK ACILARI VAZGEÇMEK ÜZEREYKEN DAĞLAMAKTAN TENİNİ
BİR EL HİSSETTİ BOĞAZINDA
GÖZLERİNE YAŞ YÜRÜDÜ AKMADI AMA YÜRÜDÜ!
HANİ YÜRÜMEKLE YOL OLACAK YOLLAR VARDI YA
ORAYA İŞTE TAM ORAYA YÜRÜDÜ AKMAYAN SEFİL YAŞLAR!
DAHA DA KIZDI KENDİNE KADIN,
ZAVALLILIĞINA APTALLIĞINA, İNANMIŞLIĞINA, VAAT EDENE.
VAAT EDENİN DE!
DİYE BİR KÜFÜR DE SAVURDU AMA YOK,
KESMEDİ, DURULMADI İÇİ
DAHA BİR ÇALKALANDI,GÖZÜNDE TÜM ZAMANLARI
YARASINI İYİCE DEŞMEK,
DAMARLARINDAKİ KANI SON DAMLASINA KADAR BOŞALTABİLMEK İÇİN;
BİR DAHA BİR DAHA OKUDU İSLİ SATIRLARI!
HA GAYRET DEDİ SON NEFESİNDE BİRAZDAN KAVUŞURSUN TOPRAĞA!
YA BU KANAMADAN DA KURTARIRSAM PAÇAYI DİYE ENDİŞELENDİ YA;
YOK DAHA NELER ,DERKEN, ÖZLEMLE BEKLENEN;
ELİNİ UZATTI BU GARİP HİKAYENİN FİNALİNDE,
DÜŞLE HAYAL BİRBİRİNE DÜŞERKEN DE,
SONSUZ BİR HUZUR KAPLADI TENİNİ KADININ:
TÜM BİTİMSİZLİKLERE İNAT BİTİRDİ SEFİLLİĞİNİ-
BİR YUDUM ŞARAPTA…