Ellerimi pencerenin kenarındaki boşluğa dayadım. Camdan sızan yağmurun içeri akmasını engellemek ve cam kenarında biriktirmek amacıyla açılmış olan oyukta biriken suya parmak uçlarımı değdiriyordum. Dünyanın en büyük şehirlerinden birinde kucağında taş plaklar, sağa sola gramofon tamircisi soran bir kadın gibiydim. Tırnaklarımdaki ojelerin uç kısmı silinmiş. Yarısı vişne reçeline batırılmış ekmekler gibi duruyordu ellerim şimdi.

hayat yılgılardan bir demet seçki/siz
öyleyse soy kalemini sen

Dünya Kadınlar Günü-ymüş!..Kutlu olacakmış.! Mış mış da falan feşmekan...
Pardon, hangi kadının günü?! (Gösterilecek bu günde?)
" Yemeyin şimdi bizi." desem kabalaşmış mı olurum acaba? Kim icat etmiş ki? Ağzımıza bir parmak bal çalıp diğer günler...

Yoksa cebinizdeki sevgiye el atmak isteyen kapitalistlerin işi mi ne?